Frank & vrij

Autorijden in Ierland

2010-06-02T11:13:00.007+02:00

Als je op vakantie gaat in Ierland en je hebt een huurauto, dan zul je ongetwijfeld even moeten wennen aan autorijden hier (als je met je eigen auto komt heb je dat al een beetje kunnen doen in Engeland). Autorijden in Ierland is anders dan in Nederland; linkser, lastiger en langzamer maar ook leuker.

Links

Om het meest voor de hand liggende gelijk maar even uit de weg te werken: in Ierland rijden ze links, wat betekent dat je stuur rechts zit, dat je met links schakelt (dus niet de deurkruk pakken! :-) - hoewel je natuurlijk een automaat kunt huren, wat dat 'probleem' elimineert) en dat je rechts in moet halen (wat lastig is en mogelijk gevaarlijk, omdat je vanaf de linkerkant langs je voorligger moet kijken om te zien of er wat aankomt - een bijrijder is dus erg handig). Eigenlijk gaat alleen gasgeven en remmen hetzelfde... :-) Dat is even anders natuurlijk, maar het went snel genoeg. Na een tijdje zal alleen nog bij een tegenligger op een smalle weg je instinctieve reactie een ruk naar rechts zijn.

Auto's

De auto's in Ierland zijn dezelfde als die in Nederland rondrijden, uitgezonderd bovengenoemde verschillen uiteraard. Wel rijden er hier meer terreinwagens rond, maar dat past hier dan ook veel beter bij het, eh... terrein dan in Nederland. Ook rijden hier opvallend veel groene busjes rond, wat de nationale 'klusbus'-kleur lijkt te zijn. :-)

Waren er vroeger niet zoveel auto's in Ierland, de recente grote welvaart heeft er voor gezorgd dat ieder zichzelf respecterend gezin er minstens twee heeft, zo lijkt het. Nu heb je hier een auto ook veel eerder echt nodig (hoewel de Ieren ook wel zoiets hebben van: waarom lopen als je rijden kunt), want het openbaar vervoer is lang niet zo goed en uitgebreid als in Nederland en naar je werk fietsen doe je alleen als je suïcidale neigingen hebt; niet vanwege de automobilisten, want die gaan met een zeer wijde boog om je heen, maar meer door de onmogelijke heuvels hier! :-)

(Even tussendoor: je ziet hier dus maar zeer weinig mensen fietsen - hoewel die trouwens wél het stuur aan de goede kant hebben :-) - en ook zie je hier slechts zelden een brommer - wat je wel meer zou verwachten door bovenstaande; daar wil je niet op gezien worden want dat betekent alleen maar dat je dus niet genoeg geld hebt voor een auto…)

Wel een verschil met Nederland is de benzineprijs, want die is hier (in een tijd van toch al vreselijk dure brandstof) zo'n 30 tot 35 cent per liter lager. Niet vergeten de tank vol te gooien voordat je teruggaat dus! :-) Een ander verschil met Nederland is dat je hier duidelijk (voor de politie, die hier trouwens Garda heet - en de kleuren zijn geel en blauw, mocht je zo'n auto in je achteruitkijkspiegel zien :-) moet laten zien dat je verzekerd bent, dat je je motorrijtuigenbelasting hebt betaald en dat je auto APK- (wat hier NCT, National Car Test heet) gekeurd is; daar zijn de drie 'discs' (ronde of rechthoekige papiertjes) voor die je achter de voorruit ziet.

Kentekens

Een stukje uitleg over de Ierse kentekenplaten; alle gegevens hierop hebben een betekenis en wel: jaar van registratie - graafschap - opvolgnummer. Onze auto bijvoorbeeld heeft het kenteken 00-KY-7496, wat betekent dat hij uit het jaar 2000 is, geregistreerd staat in county Kerry en dat hij de 7496ste auto van dat jaar in Kerry is (in Kerry zijn in 2000 dus een kleine 7500 auto's verkocht/ingeschreven, want onze auto is in 2007 ingevoerd en was destijds dus gegarandeerd het laatste nummer voor dat jaar). De lettercombinaties bestaan meestal uit twee letters, en dan de eerste en de laatste van de naam van het graafschap (behalve als die overeenkomen met een andere county; dan pakken ze voor de laatste letter een andere letter uit de naam, zoals WX voor Wexford); KY staat dus voor KerrY, CE voor ClarE etc. De 'grotestedengraafschappen' hebben maar één letter, dus D is Dublin, C is Cork, G is Galway en L is Limerick (hoewel die verwarrend genoeg ook LK hebben, maar dat is voor de county - en L dus voor de city). Een leuk spelletje voor onderweg is dus raden waar de auto vandaan komt (met de kaart erbij om achter de meer exotische county's te komen. :-) Er wordt nog wel een hint gegeven, want de naam van het graafschap staat in kleine letters bovenaan het nummerbord, maar als je dat kunt lezen ben je écht een bumperklever en bovendien is het toch alleen maar in het Iers... (gewoon netjes 2 seconden afstand houden dus! :-) Vooruit, ik zal er nog twee verklappen dan (daar kom je anders nooit achter!): TS staat voor Tipperary South en TN voor (je raadt het al) Tipperary North. Ook Waterford heeft er trouwens twee: W (city) en WD (county), maar die zijn wat meer door logica te achterhalen.

In het toeristische seizoen zul je trouwens veel 08-D-kentekenplaten zien (of 08-C, 08-L/LK of 08-CE, al naar gelang de luchthaven waar ze vandaan komen - en als het 2009 is als je dit leest zal het 09 zijn etc.); nieuwe auto's dus en bijna allemaal zijn dat huurauto's. Als ze dan ook nog langzaam (je mag hier al snel 100, zie verderop) rijden (lees: hun eigen file creëren) en een sticker op de achterruit hebben (van een verhuurbedrijf) weet je het zeker: da's een toerist! :-) Ben je zelf zo iemand (dat mag natuurlijk en is ook volkomen begrijpelijk; het is hier tenslotte prachtig en daar wil je van genieten :-) dan heb ik een tip voor je: ga even aan de kant (vluchtstroken genoeg en hier kun je ook even wat langzamer op rijden; je hoeft niet helemaal te stoppen) en laat de locals even passeren. Kun jij weer lekker terug naar je genieten en zij hoeven zich niet te ergeren aan die langzame toeristen (ik spreek inmiddels uit ervaring van beide kanten. :-)

Chauffeurs en andere weggebruikers
Dat is ook het enige waar de Ieren zich al dan niet aan zullen ergeren, want over het algemeen zijn de Ieren (ook in het verkeer) minder gehaast dan Nederlanders. Ook is er nog aardig wat hoffelijkheid in het verkeer; als je wilt invoegen of aan het wachten bent tot je 'over kunt steken' (met je auto) is de kans groot dat iemand je voor laat gaan of zelfs speciaal voor jou afremt. Toegegeven, dit zal in de grote steden minder voorkomen, maar gelukkig zijn die er niet zoveel in Ierland. Wat je misschien ook tegen zult komen als je dus even aan de kant gaat om iemand te laten passeren, (toe nou, GA aan de KANT! :-) is dat ze je zullen bedanken door even hun knipperlichten aan te doen. De gewenste reactie is dan om even te seinen met je groot licht; graag gedaan! Verder zijn de landelijke wegen in Ierland vaak smal en als er een tegenligger komt zal één van beiden (of zelfs allebei) even aan de kant moeten: dan wordt als bedankje altijd even netjes de hand opgestoken, een gebaar wat je trouwens vaker zult zien, soms zelfs als je gewoon als wandelaar een auto tegenkomt. Ook moet je, vooral in de landelijke gebieden van het (zuid)westen, bedacht zijn op weggebruikers van de wollige soort: schapen. Ze hóren inderdaad in het weiland, maar daar weten de Ierse schapen vaak heel goed uit te ontsnappen (soms ook wel geholpen door grote gaten in het hek. :-) Een laatste tip voor de landelijke gebieden: schrik niet van honden die keihard blaffend op je auto af komen rennen. Nou ja, dat niet schrikken zal waarschijnlijk niet lukken, maar rijd in ieder geval maar gewoon door; ze lopen echt niet onder je auto... (Plattelandshonden; 't is het enige vermaak dat ze hebben hè! En láchen dat ze dan doen... :-)

Wegen
De staat van de wegen in Ierland is heel divers en afhankelijk van de soort (grote weg of landweg) en de locatie (landelijk of niet); soms zijn ze heel goed, vaak zijn ze heel slecht (hoewel er de laatste 10 jaar - sinds het Ierland economisch voor de wind gaat - enorm veel verbeterd is en ook nu worden nog steeds veel wegen grondig aangepakt). Er zijn in Ierland maar zeer weinig echte snelwegen; die zijn er alleen rond Dublin, waar een miljoen mensen wonen. De rest van Ierland is te dunbevolkt om snelwegen te rechtvaardigen en hoewel rond de grote steden Cork, Galway en Limerick wel grote en goede wegen zijn, zijn dit toch geen echte snelwegen, ook al vind je van wel (want ze heten niet zo :-). Daarbuiten tref je meestal tweebaanswegen of (zeker landelijk) slechts éénbaanswegen aan. Ga je landelijk, dan ga je smaller en vaak slechter (inclusief de 'potholes', gaten). De wegen in Ierland zijn ook veel bochtiger dan in Nederland; je moet nu eenmaal vaak om een heuvel heen of een heuvel op (d.m.v. haarspeldbochten) of gewoon om huizen heen. Verwacht ook geen straatlantaarns (behalve in steden en dorpen of langs de echte snelwegen); het is hier 's avonds heerlijk donker (het is hier wel wat langer licht in de zomer want Ierland ligt iets noordelijker dan Nederland). Wel is de weg 'verlicht' met kattenogen en reflectoren, sommige hiervan zelfs in de kleuren van de Ierse vlag!

Dit is allemaal te verklaren vanuit de geschiedenis: Ierland was vroeger arm en dunbevolkt (nog dunner dan nu zelfs), er waren dus weinig auto's en bovendien was er veel emigratie. Veel (N-)wegen zijn in de jaren tachtig en negentig aangepakt dankzij de vele miljarden aan EU-subsidie die Ierland kreeg en de wegen die toen aangelegd of verbeterd zijn, zijn ook echt goed: heel breed (een baan is anderhalf keer zo breed als in Nederland), mooi glad (soms ook door de regen hier :-) en met nog bijna een hele baan als vluchtstrook aan weerszijden. Verwacht echter geen 'Nederlandgladde' wegen, want ZOAB kennen ze hier niet. Landelijk worden de wegen vaak 'geasfalteerd' met hele kleine steentjes die zo uit de zijkant van een heuvel komen en gewonnen worden door een 'tarmacadam' (weet je ook wat dat betekent als je het tegenkomt). Als een weg net op die manier geasfalteerd is kun je maar beter langzaam rijden, want die kleine steentjes kunnen leuk je lak beschadigen. Je wordt hiervoor ook gewaarschuwd door borden met 'loose chippings'. Zijn ze nog aan de weg aan het werk, dan zul je waarschijnlijk een bord tegenkomen met 'major roadworks ahead'; ook al dichten ze alleen maar een pothole, het is altijd 'major'. Pure grootheidswaanzin van die Ieren dus... :-) Bij wegwerkzaamheden maak je ook kans kennis te maken met de 'bordenmannetjes'. Want waarom zou je een tijdelijk stoplicht neerzetten als je ook aan beide kanten van de werkzaamheden een mannetje neer kunt zetten die heel de dag een bord vasthoudt met aan de ene kant 'stop' en aan de andere kant 'go' (en op de walkietalkie met zijn collega communiceert zodat ze niet hetzelfde voor hebben? :-) Schijnt best aardig te verdienen trouwens... Nog één ding over wegwerkzaamheden, want naast repareren of opnieuw asfalteren is de populairste wegwerkzaamheid ongetwijfeld het aanleggen van een nieuwe rotonde. Daar zijn ze hier echt gék op. Niet erg natuurlijk, want ze zijn erg handig en je zult er dan ook veel tegenkomen als je hier op vakantie bent. Maarre... niet vergeten 'm de andere kant op te nemen hè! :-)

Verkeersregels en -borden
Hoewel ze in Ierland links rijden, (waar je door borden bij toeristische attracties nog even aan herinnerd wordt, voor het geval je daar wegrijdt aan de verkeerde kant :-) heeft wél het verkeer van rechts voorrang, dus dat is hetzelfde als in Nederland. Op een rotonde is dat hier dus logischer, want die rijd je naar links (met de klok mee) en het verkeer van rechts heeft daar dus ook ook (i.t.t. Nederland, waar je moet uitkijken voor links) voorrang. Meestal heeft het doorgaande verkeer echter voorrang, want dan staat er bij de zijwegen een stopbord of een 'yield' (geef voorrang)-bord. Verkeersborden in Gaeltachts, Ierssprekende gebieden (waarvan je er in Kerry nog aardig wat hebt) zijn trouwens soms alleen in het Iers, hoewel je ze wel zult herkennen van de Engelse versie of gewoon door logica. Lastiger is dat plaatsnamen daar ook alleen in het Iers worden weergegeven (wat staat dáár nou?), dus is het handig een goede kaart bij je te hebben voor de vertaling.

Nu komen we bij misschien wel de grootste verrassing op de Ierse wegen en dat is de maximumsnelheid. Je mag hier, ondanks het feit dat er dus zo goed als geen snelwegen zijn, al heel snel 100 rijden (op wat in Nederland 80-wegen zijn) of tenminste 80, zelfs op wegen waarop zo'n snelheid helemaal niet haalbaar is. Hoewel je dus lekker door mag rijden (knap als je dan nog een boete voor te hard rijden krijgt...), moet je door de soort en staat van de wegen rekenen dat je hier gemiddeld 60 à 70 kilometer per uur kunt rijden. Reken dus op meer tijd (dan je in Nederland zou doen) als je ergens naartoe moet. De hoge toegestane snelheid gecombineerd met de staat van de wegen (en helaas de Ierse voorliefde voor drank...) zorgt er wel voor dat er aardig wat ongelukken gebeuren op de wegen (336 verkeersdoden in 2007, tegenover 791 in Nederland - maar daar wonen vier keer zo veel mensen en het is veel dichtbevolkter...), vooral in het weekend. Je ziet dan ook op diverse plaatsen borden staan met 'x people killed on Kerry roads last year' of een 'accident blackspot' op een plek waar een ongeluk gebeurd is. Je ziet zelfs kruizen of andere gedenktekens langs de weg staan (vaak met verse bloemen erbij) voor mensen die er tijdens een ongeluk om het leven zijn gekomen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er in het nieuws veel aandacht is voor verkeersongelukken en dat er reclamecampagnes zijn die oproepen tot veilig rijden. Eén zo'n spotje kun je hier bekijken. Wel even een waarschuwing vooraf dat het niet erg subtiel is... Voorzichtig aan dus op de weg hier!

Rijden maar!
Laat je door al deze dingen echter niet weerhouden om te genieten van het autorijden in Ierland, want het is echt heerlijk rijden hier, vele malen mooier en rustiger dan in Nederland. Files kennen ze hier - buiten Dublin - niet, of je moet net toevallig een kudde schapen of koeien op de weg treffen of achter een tractor, oud mannetje/vrouwtje of toerist (je weet het inmiddels hè: even aan de kant! :-) zitten. Er zijn ook maar weinig plaatsen op de wereld waar je zo veel landschappelijk schoon tegenkomt onderweg als hier. Er zijn prachtige autoroutes te rijden in heel Ierland en vooral hier in Kerry (met de Ring of Kerry op Iveragh, de Ring of Beara op Beara en de Slea Head Drive op Dingle) is het echt genieten. Let ook eens op de prachtige bermen die je overal aantreft, met veel verschillende planten en bloemen erin: de gele 'gorse' van maart tot juni, paarse vingerhoedskruid en rododendron en witte margrieten in mei en juni, roodpaarse fuchsia (nee, dat spreken ze hier niet zó uit: het is fjoe-sjah :-) van juni tot oktober, oranje montbretia in juli en augustus en paarse heide in augustus en september. En verder nog kamperfoelie (dat heet hier honey sukkel! - eh, ik bedoel honeysuckle :-), hulst, braamstruiken, varens en wat er verder nog maar groeit en bloeit. Van april tot september is het dus heerlijk autorijden hier en dat snijdt gelijk een ander punt aan: je hoeft niet per se in de zomer te komen zoals de meeste toeristen (wat het - zeker in Kerry - ook erg druk maakt); kom als het kan eens in het voorjaar of in september, wanneer het vaak ook heerlijk weer kan zijn (wat zomers soms niet echt wil lukken helaas). Maar wanneer je ook komt: geniet vooral van het autorijden hier!

Dit bericht is oorspronkelijk geplaatst in zomer 2008.

Dingen doen op Dingle

2010-06-02T11:12:00.005+02:00

Zoals eerder al beloofd, een artikel over 'dingen doen op Dingle'. Dingle is een prachtig schiereiland (The National Geographic Traveler beschreef het eens als "the most beautiful place on earth"), waar veel te zien en te doen is. Of je nu houdt van lekker wandelen, mooie autoritten, geschiedenis en cultuur, leuke stadjes, strand en zee, vissen, surfen of duiken (om maar een greep aan activiteiten te noemen): Dingle heeft het allemaal.

Dingle
Dingle is een klein stadje met zo'n 1600 inwoners, maar is wel de 'hoofdstad' van het schiereiland en geeft ook zijn naam eraan. Het is supertoeristisch maar ook echt wel een charmant stadje, met een levendige vissershaven en gelegen aan een prachtige baai. Er zijn veel leuke restaurantjes en winkeltjes, waarvan we er één even apart willen noemen en dat is Murphy's Ice Cream. Ze maken er heerlijk (wel duur maar de moeite waard) ijs in de meest fantastische smaken (met Guinness bijvoorbeeld :-) en schenken ook een 'gemene' espresso. Als het een dag regent (kan tenslotte zo maar gebeuren hier in Ierland... :-) kun je terecht in het mooie aquarium Dingle Oceanworld. Zie je vissen (pardon, zoogdieren!) liever in het wild, dan moét je gewoon de nummer 1 attractie van Dingle opzoeken (er is een speciale boottocht): Fungie de dolfijn. Al bijna een kwart eeuw woont hij in de baai en hij laat zich altijd wel even zien (en de boot weet 'm ook altijd wel te vinden) aan de toeristen die over de rand van de boot hangen. Je hoeft niet per sé met de boot mee om 'm te zien (je ziet 'm dan wel dichterbij), want je kunt 'm ook zien springen als je de prachtige wandeling langs de baai maakt, van de haven naar de vuurtoren aan de mond van de baai (met van daaruit een prachtig uitzicht richting Iveragh).

Slea Head Drive

De Slea Head Drive is een autorondrit die begint en eindigt in Dingle en als je hier bent mag je deze gewoon niet overslaan. De rit voert naar het uiterste westen van het schiereiland en doet onderweg vele interessante (zie verderop onder kerken, kastelen...) en prachtige plaatsen aan, met de mooiste uitzichten over bergen, eilanden en de Atlantische Oceaan die je ooit zult zien. Interessante plaatsen onderweg zijn onder meer de Blasket Islands (zie hieronder), Slea Head zelf, Clogher Head, Dunquin Pier en The Three Sisters. Wil je het rustig aan doen en goed de tijd nemen om dingen te bekijken, trek er dan een dag voor uit.

The Dingle Way
The Dingle Way is een wandeling over het hele schiereiland van 180 kilometer (ten westen van Dingle deels dezelfde route als de Slea Head Drive), die begint en eindigt in Tralee en waar je zo'n 8 à 9 dagen over doet. Je komt op plaatsen waar je met de auto niet kunt komen (de oversteek van de River Finglas vlakbij ons in Camp bijvoorbeeld) en uiteraard zie je alles anders dan vanuit de auto. Natuurlijk kun je er ook gedeeltes van wandelen als je niet de volle 180km wilt doen, maar hou je van wandelen dan is deze route zeker aan te bevelen.

Blasket Islands
De Blasket Islands (je komt ze tegen tijdens de Slea Head Drive) liggen voor de kust in het uiterste westen van het schiereiland en zijn in de jarig '50 verlaten eilanden die een aantal grote schrijvers hebben voortgebracht. Over het leven op en de literatuur van de eilanden kun je een tentoonstelling bezoeken in het Blasket Centre. Bootjes vanuit Dingle en Dunquin varen dagelijks (in de zomermaanden) een paar keer heen en weer naar het grootste eiland, Great Blasket Island, waar je prachtig kunt wandelen, er zijn grote zeehonden- en vogelkolonies te bekijken en je kunt er ook overnachten.

Inch Beach
Dingle heeft vele mooie zandstranden, maar het mooiste is toch wel Inch Beach, dat halverwege aan de zuidkant van het schiereiland ruim 6 kilometer de oceaan in steekt. Het is een heel breed (bij eb) en hard zandstrand, waar je ook met de auto op kunt en mag rijden (kijk echter uit voor het losse zand; wij hebben er een keer vastgezeten! :-) Je kunt er een prachtige wandeling maken en hebt mooie uitzichten op zowel het Dingle als Iveragh schiereiland. Terug kun je door de duinen wandelen, wat ook zeker de moeite waard is.

Connor Pass
De Connor Pass is de hoogste bergpas van Ierland, leidt van het noorden van het schiereiland naar Dingle en biedt een prachtig uitzicht beide kanten op (maar vooral naar het noorden van het schiereiland, richting Mount Brandon, zie foto). Bussen en vrachtwagens kunnen er niet overheen omdat de weg op sommige plaatsen heel nauw is en met een overhangende rotswand aan een kant. Bovenop kun je een wandeling maken naar de top van de berg en ook onderweg (aan de noordzijde) is een mooie stopplek bij een waterval.

Mount Brandon
Mount Brandon is de eennahoogste (950 meter) berg van Ierland, die ook redelijk gemakkelijk te beklimmen is. Doe het wel op een mooie dag, want bij slechter weer kan de berg erg verraderlijk zijn (en je ziet ook veel minder). Ben je iets minder een bergbeklimmer, dan kun je ook naar Brandon Point rijden, een mooi uitzichtpunt (en klif) over de Atlantische Oceaan en het noorden van het schiereiland.

Castlegregory en de Maharees
Castlegregory is een klein dorpje en op zich niet zo bijzonder, maar het is wel het 'centrum' van een vakantiegebied dat erg populair is bij surfers. Vooral het achterland van Castlegregory (dat op zichzelf al een schiereiland is) is prachtig, met mooie duinen en zandstranden. Het is hier dan ook een en al campings en vakantiehuisjes. Aan het uiteinde van dit kleine schiereiland liggen zeven eilanden, de Maharees, waar het erg mooi duiken schijnt te zijn, met prachtig helder water.

Kerken, kastelen en andere (pre)historische en vroeg-christelijke overblijfselen
Overal op het schiereiland is de geschiedenis tastbaar aanwezig: talloze ruïnes, historische kerken, staande stenen en prehistorische forten liggen er verspreid. Een aantal kom je tegen tijdens de Slea Head Drive (of met een kleine omweg): Beehive Huts (hutten gemaakt van gestapelde stenen in de vorm van een bijenkorf), Dunbeg Fort (een prehistorisch ringfort), Gallarus Oratory (een meer dan duizend jaar oude kerk gemaakt van gestapelde stenen in de vorm van een boot op zijn kop en totaal waterdicht, hoewel er geen cement voor gebruikt is), de ruïne van Kilmalkedar Church (een acht eeuwen oude kerk met enkele staande stenen en een kruis) en de Reask Monastic Site (de ruïne van een klooster uit de zesde eeuw). Een kasteelruïne vlak aan zee en met een mooi stenenstrand is Minard Castle, in de buurt van Annascaul. Voor sommige hiervan moet je een kleine toegangsprijs betalen, die het echter wel waard is.

Off the beaten track
Niet bekend bij de doorsnee toerist, niet in de boekjes en ook niet of nauwelijks gepromoot, zijn er op Dingle toch twee bijzonder mooie locaties die je eigenlijk niet mag missen; de best bewaarde geheimen. Ze liggen ook nog eens vlak bij elkaar (er zit alleen een hoge berg tussen waar je niet overheen komt... :-) De eerste is Glenteenassig Forest Park, dat al bestond en altijd al mooi was maar in 2007 helemaal verder is aangekleed/aangelegd, compleet met duidelijke en... eh... informatieve informatieborden. Het ligt bij Castlegregory in de buurt, maar dan verder land- en eigenlijk ook 'berginwaarts' (de rit er naartoe vanaf de hoofdweg is al erg mooi). Het park bestaat uit bos (naaldbomen) en drie meren die met elkaar in verbinding staan door middel van riviertjes, en dit alles omringd door steile, ruige bergen. Vorig jaar hebben ze bij het grootste meer een wandelpad aangelegd gemaakt van planken (op palen en bekleed met kippengaas voor de grip), zodat je helemaal om het meer heen kunt lopen (deels door het bos). Doe je ongeveer een uur over, is een prachtige wandeling en is echt heel leuk om te doen. De tweede is Lough Annascaul, inderdaad een meer bij het dorpje Annascaul. Omringd door zeer steile bergen (onbegaanbaar, maar ook hier lopen gewoon schaapjes op) is het een prachige en rustgevende locatie. Je kunt er niet heel veel doen (je kunt er wel een stukje wandelen), maar het is werkelijk een unieke picknick-plek!

Wat ook absoluut de moeite waard is onder dit kopje zijn de vele secondaire wegen en tussendoorweggetjes die er zijn, die vaak oudere hoofdwegen zijn (totdat ze vervangen werden door de 'snel'wegen), door prachtige landschappen of door de bergen gaan (noord-zuid over het schiereiland bijvoorbeeld, met bijbehorende bergpas en schitterend uitzicht beide kanten op) en vaak schitterende vergezichten bieden. Toegegeven, ze zijn vaak wat minder goed begaanbaar en/of onderhouden, maar ze zijn zonder meer de moeite waard (je komt er ook nauwelijks toeristen op tegen - maar wel weer veel schapen... :-). Eén van die wegen is vlakbij ons huis en loopt van Camp naar Aughills, aan de andere (zuid)kant van het schiereiland. Een andere is de afsplitsing van de N86 naar Inch Beach. Eén die doodloopt maar zeker ook de moeite waard is: het weggetje onder de Connor Pass (in de vallei) leidt naar een boerderijtje (de boer is eigenaar van de bergen en het heerlijk frisse water daar...) met na een kleine wandeling een prachtig bergmeer. Probeer gewoon eens zo'n weggetje (of een willekeurig ander weggetje); het leidt altijd wel ergens naartoe, beloont je vaak met iets moois en als het nergens toe leidt ga je gewoon dezelfde weg terug; je bent toch op vakantie? :-)

Ik zou nog wel even door kunnen gaan, want er is nog wel meer te zien en doen op Dingle. En ook Kerry en Ierland hebben nog veel meer moois te bieden, maar dat voert veel te ver om hier te bespreken (koop lekker een Lonely Planet, zeg! :-) Vanaf het schiereiland kun je ook leuke uitstapjes maken, bijvoorbeeld naar de ondergelegen schiereilanden Iveragh (beroemd om de prachtige autorit 'Ring of Kerry') en Beara (deels Kerry, deels Cork, met eveneens een 'Ring'-autorit en eigenlijk nog wel mooier dan Iveragh) of iets verder naar het noorden (maar makkelijk te bereiken met de veerboot vanuit Tarbert) county Clare, met de prachtige Cliffs of Moher (200 meter hoge kliffen die loodrecht uit de Atlantische Oceaan oprijzen) en het schitterende kalkstenen natuurgebied (en National Park) The Burren. Verder is er natuurlijk dé toeristische hoofdstad van Ierland; Killarney (begin- en eindpunt van de Ring of Kerry), een erg leuk stadje met mooie meren en bergen rondom én aan de rand van Killarney National Park. Hier kun je ook prima winkelen, net als in grotere stad (nou ja, slechts 22.000 inwoners maar regiofunctie dus alle voorzieningen) Tralee. Wil je écht even naar een stad, dan moet je iets verder reizen (anderhalf tot twee uur) naar Limerick of Cork, allebei steden met genoeg winkels én cultuur. Nou, dit was het overzicht van leuke dingen doen op Dingle; zoals je ziet is er genoeg te zien, doen en beleven!

Wil je na het lezen over zoveel moois ook wel eens naar Dingle toe, lees dan hieronder hoe je er het beste kunt komen.

Dit bericht is oorspronkelijk geplaatst in zomer 2008.

Reizen naar Dingle

2010-06-02T11:11:00.003+02:00

Wil je op vakantie naar Ierland, en specifieker Kerry en Dingle (kunnen wij ons goed voorstellen, het is hier tenslotte adembenemend mooi! :-) dan kun je reizen op één van de volgende manieren.

Met je eigen auto
Uiteraard wordt dat dan met de boot en/of met de trein. Wat je ook doet, je moet eerst naar Engeland zien te komen en daar vervolgens helemaal doorheen rijden (minimaal 6 uur) om de boot naar Ierland te kunnen nemen.

De twee beste mogelijkheden zijn met de trein door de kanaaltunnel (Eurotunnel) vanuit Frankrijk (Calais, maar daar moet je dan wel eerst naartoe rijden) naar Folkestone (slechts 35 minuten en ze rijden de hele dag heen en weer, dus je kunt op vele momenten) of met de boot van Hoek van Holland naar Harwich (Stena Line). Er zijn 2 afvaarten per dag, ’s middags en ’s avonds, en in beide gevallen moet je dan overnachten. Ofwel op de nachtboot, ofwel (als je met de dagboot gaat) direct na aankomst in Engeland. De volgende dag moet je dan door Engeland heen rijden, om aan de andere kant de boot van Fishguard naar Rosslare te nemen (wat ook aan te bevelen is als je de Eurotunnel-route neemt). In Ierland aangekomen moet je dan eigenlijk weer overnachten (of ervoor kiezen dat eerst nog in Engeland te doen), want naar Dingle toe is het nog wel 4 uur rijden.

Al met al ben je een kleine 2 dagen onderweg en dat is best een lange reis, zeker met kinderen. Voordeel is natuurlijk wel dat je je eigen auto bij je hebt en deze helemaal vol kunt stouwen. :-) Een andere optie om naar Ierland te komen vanuit Engeland was Swansea Cork Ferries. Die hebben op dit moment geen schip, maar wie weet in de toekomst weer wel. Het is in ieder geval ook een nachtboot en je komt een stukje zuidelijker (en dichter bij Dingle) aan. Nog een woord van advies: je kunt diverse overtochten boeken via sites als Overtocht.nl maar onze ervaring is dat het meestal goedkoper is om het via de maatschappij zelf te doen.

Met een huurauto
De combinatie vlucht met huurauto is snel (je kunt hier -uiteraard afhankelijk van begin- en eindpunt- binnen 8 uur zijn), goed te doen en vaak ook goedkoper en daardoor aan te bevelen boven de eigen auto/boot-optie. Met het vliegtuig heb je ook meer mogelijkheden. Ga je vanaf Schiphol, dan vlieg je met Aer Lingus naar Cork. Aer Lingus heeft als voordelen dat je meer bagage mee mag nemen (20 kilo p.p.) en vanuit Nederland vliegt, maar is wel een stuk duurder dan concurrent Ryanair (15 kilo p.p.). Met die maatschappij vlieg je vanuit Brussel-zuid (Charleroi, 2,5 uur rijden vanaf Rotterdam) of vanuit Düsseldorf-Weeze (half uur Duitsland in vanaf Nijmegen) naar Shannon. Dit zijn allebei kleine luchthavens waar je zó doorheen bent en wat ons betreft een verademing ten opzichte van het grote Schiphol, wat natuurlijk wel erg mooi en gaaf is maar ook héél massaal. Van deze twee vinden wij Düsseldorf het prettigst, want is goed aan te rijden en naar Brussel is echt wel een eind en ook superdruk rond die stad (natuurlijk afhankelijk van je vliegtijd). Cork of Shannon is precies even ver rijden naar Dingle (2 tot 2,5 uur), dus dat maakt niet uit. Er is nog een andere mogelijkheid met Ryanair, en dat is vliegen naar Kerry Airport vanaf Frankfurt-Hahn. Je vliegt dan direct naar Kerry en bent binnen een half uur op het schiereiland, maar je moet dan natuurlijk wel eerst naar Frankfurt-Hahn (is niet het grote Frankfurt, maar onder Keulen ter hoogte van Luxemburg) reizen. Voor huurauto’s zijn er vele mogelijkheden en maatschappijen natuurlijk, maar onze ervaring is dat een huurauto boeken via Eirelax (die weer bij verschillende maatschappijen boekt) altijd het voordeligst uitwerkt.

Er zijn natuurlijk nog wel meer manieren om naar Ierland (vooral Dublin en het oosten) te reizen, maar die hebben we hier even buiten beschouwing gelaten. Dit zijn de snelste en beste/handigste manieren om naar Dingle te komen.

Dit bericht is oorspronkelijk geplaatst in zomer 2008.

Studie schepping of evolutie

2009-10-04T22:19:00.001+02:00

Deze studie heb ik vandaag gegeven over schepping of evolutie, tijdens het mannenweekend van onze gemeente.

Fotofeestje

2009-06-30T22:01:00.006+02:00

Een maand geleden heb ik bij onze vrienden Helma & Gerrit foto's gemaakt van een stel meiden op een 'fotofeestje' dat hun dochter Valérie graag wilde houden voor haar verjaardag. Je zou het niet zeggen, maar de mooie meiden op onderstaande foto's zitten allemaal nog maar in groep 8 en gaan dus na de zomer naar de middelbare school. Ze hadden zichzelf (en elkaar) mooi opgetut voor de fotoshoot en waren superenthousiast, bedachten zelf allerlei poses etc. Onderstaande foto's (een selectie van de foto's die gemaakt zijn) zijn allemaal in de tuin genomen, met een hard schijnende zon. Niet ideaal, maar met een rol wit papier overschaduwd door een parasol en wat 'post-processing' in Photoshop kom je een heel eind! Ze kregen een tijdje later allemaal een aantal prints en waren daar heel blij mee. Met een aantal ouders heb ik nu contact over bijbestellingen en mogelijk nieuwe fotoshoots. Dit was eigenlijk mijn eerste fotoshoot na terugkomst uit Ierland, maar het was weer érg leuk om te doen en smaakt absoluut naar meer! Heb je interesse, neem dan contact met mij op via mijn fotowebsite.

Boeken over schepping en evolutie

2009-06-23T21:47:00.004+02:00

Recent zijn er twee interessante en goede boeken over schepping en evolutie bij gekomen. Hoe bestaat het! is de Nederlandse vertaling van het Engelstalige standaardwerk op dit gebied. Je kunt er meer over lezen (en het bestellen) op de (ook zeer aan te bevelen voor de gedegen -vertaalde- artikelen) website van Schepping of Evolutie? van Mediagroep In Genesis, net als het tweede, Engelstalige boek Coming to Grips with Genesis: Biblical Authority and the Age of the Earth, wat technischer is maar ook zéér interessant. Je kunt er hier alvast een hoofdstuk van lezen. Beide boeken pleiten middels een gedegen onderbouwing voor het vertrouwen in een letterlijk lezen van Genesis, wat resulteert in een jonge leeftijd voor de aarde en -mede daardoor- in de totale onmogelijkheid van macro-evolutie. Van harte aanbevolen, ook om je te wapenen tegen allerlei vragen van ongelovigen (en helaas tegenwoordig ook steeds meer gelovigen) op dit gebied.

Hoe zal het in de hemel zijn?

2009-06-11T20:48:00.007+02:00

"Als ik in mijzelf een verlangen opmerk dat door geen enkele ervaring in deze wereld bevredigd kan worden, dan is de meest waarschijnlijke verklaring dat ik gemaakt ben voor een andere wereld."

Dit citaat van de grote C.S. Lewis staat, naast vele andere citaten over de hemel, in het nieuwe boek van Randy Alcorn: Hoe zal het in de hemel zijn? Naast fan van C.S. Lewis ben ik dat ook van Randy Alcorn, die op zijn beurt óók weer fan is van Lewis. :-) Bekende boeken van Alcorn zijn natuurlijk Deadline, Brieven van Heer Foulgrin en Thuiskomst. In elk van die boeken speelt de hemel ook een belangrijke rol. Ik ben er zelf van overtuigd dat christenen in het algemeen veel te weinig weten over hun uiteindelijke bestemming en zich hier al helemaal weinig op richten in hun dagelijks leven. Dit terwijl dit gericht zijn op de hemel júist in het leven van alledag zo'n verschil kan maken! Ook werpt het veel licht op de kwestie schepping of evolutie, want hoe zit het bijvoorbeeld met de nieuwe aarde; moet die ook d.m.v. theïstische evolutie tot stand komen? Dan hoop ik maar dat God daar alvast mee begonnen is! Want om daar nou ook weer miljarden jaren op te moeten wachten... :-)

Daarom een hartelijke aanbeveling voor dit nieuwe boek van Alcorn, dat als ondertitel heeft: "vijftigmaal een Bijbels perspectief op de eeuwigheid". Het is als het ware een dagboek voor 50 dagen, met iedere dag een overdenking over een ander aspect van de (huidige) hemel en ook de nieuwe hemel en aarde. Op de website van uitgever Medema kun je meer lezen over dit boek, net als de inleiding van het boek in pdf-formaat. Dit 50-dagen-boek is trouwens gedestilleerd uit Alcorns grotere boek Heaven (nog niet in het Nederlands vertaald), dat ook zeer aan te bevelen is. Je kunt er hier een hoofdstuk uit lezen.

Ik was het

2009-04-11T15:16:00.001+02:00

Ik was het die Hem verraadde met een kus
Ik was het die Hem verloochende
Ik was het die Hem sloeg
Ik was het die Hem bespuugde
Ik was het die Hem bespotte
Ik was het die riep: "Kruisig Hem!"
Ik was het die de spijkers door zijn handen sloeg

En toch

Ik was het wiens kruis Hij droeg
Ik was het voor wie Hij bad
Ik was het voor wie Hij lijden moest
Ik was het aan wie Hij dacht
Ik was het voor wie Hij zijn leven gaf
Ik was het waarom de Vader Hem verliet
Ik was het die Hij vergaf

"Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."
(Johannes 3:16 NBV)

Feiten genoeg

2009-01-12T14:44:00.010+01:00

Ik heb pas een zeer goed boek gelezen van Lee Strobel (auteur van het bekende Bewijs genoeg): Feiten genoeg… die voor een Schepper pleiten. Ik citeer even de achterflap:

"Het verbaast wetenschappers steeds meer hoe ongelofelijk complex het heelal in elkaar zit. En de piepkleine menselijke cel? Onder de microscoop lijkt die wel een heelal op zich. De twijfel groeit of dit alles door louter toeval is ontstaan. Zou er niet een andere oorzaak zijn? Voormalig rechtbankjournalist Lee Strobel ging op onderzoek uit en ondervroeg een aantal vooraanstaande wetenschappers. Hij wilde weten hoe sterk de argumenten zijn voor het geloof in toeval en evolutie. En voor het geloof in een Schepper die alles schiep uit niets. Strobel verzamelde informatie op het gebied van de kosmologie, de natuurkunde, de astronomie, de biologie, het DNA en het menselijk bewustzijn. Terwijl hij de wetenschappers lastige vragen stelde, viel Strobel van de ene verbazing in de andere. De feiten die voor een Schepper pleiten, zijn overweldigend. Hoe meer de wetenschap vordert, hoe onwaarschijnlijker de theorie wordt dat het leven per toeval is ontstaan. Zullen de feiten ook ons overtuigen, die zo lang een ander verhaal hebben gehoord?"

Nu ben ik christen en heb altijd al in God geloofd; ik hoef dus niet overtuigd te worden van het bestaan van de Schepper. Toch is dit een goed boek om te lezen, omdat het je zoveel feiten geeft (en dat kan soms best wel technisch worden) die de evolutietheorie van Charles Darwin volkomen onderuit halen. En dat is handig in discussies met niet-gelovige mensen (hoewel die eigenlijk niet bestaan; de evolutieleer is namelijk ook een geloof, en zelfs het atheïsme - iedereen gelooft in iets, zelfs al is dat niets…), vooral in dit internationale Darwinjaar! Dit boek laat duidelijk zien dat je voor de evolutietheorie een véél groter geloof nodig hebt dan voor het geloof in een Schepper. Auteur Lee Strobel is niet altijd christen geweest en was vroeger juist een vurig aanhanger van het evolutiegeloof. Dit blijkt ook wel uit het eerste hoofdstuk van het boek, dat je alvast gratis online kunt lezen bij uitgeverij Gideon.

De evolutietheorie van Darwin is onhoudbaar geworden, zo realiseren zich gelukkig inmiddels ook heel veel wetenschappers over de hele wereld (en nee, wetenschap en geloof sluiten elkaar níet uit). Tegelijkertijd stapelen de bewijzen voor een scheppende intelligentie (of zo je wilt intelligent ontwerp of 'intelligent design') achter het heelal, onze wereld en onszelf zich op. En gelukkig zijn steeds meer wetenschappers ook bereid het bewijs te volgen, waarnaar (of naar Wie) dat ook leidt ('t heeft even geduurd, maar goed… :-) Aan de andere kant zijn er ook nog genoeg wetenschappers (en natuurlijk ook heel veel 'gewone' mensen) die zich (ik vermoed soms ook tegen beter weten in) blijven vastklampen aan de evolutietheorie, ten diepste omdat 'die andere conclusie' betekent dat ze het bestaan van God moeten erkennen en, erger nog, dat ze zich aan Hem zullen moeten onderwerpen en verantwoorden. En dat wil ieder mens van nature vooral níet! Ach ja, uiteindelijk zal ieder mens wel moeten natuurlijk, maar het is beter als ze daar tijdens hun leven op aarde achterkomen… Een goed boek om aan te schaffen dus in dit Darwinjaar; voor jezelf of voor iemand die nog wat overtuiging nodig heeft van Darwins ongelijk!

De website van Lee Strobel heeft trouwens heel veel video's over dit onderwerp (deels van hemzelf en behorend bij dit boek, onder de titel The Case for a Creator - de Engelse titel van dit boek), o.a. van Dr. William Lane Craig, één van de wetenschappers die in het boek worden geïnterviewd. Wel even op '…more' klikken voor de complete lijst.

Je kunt op dit blog nog meer lezen over het christelijk geloof en wat ik geloof.

Nog meer bronnen over deze en aanverwante onderwerpen:

- Alles over schepping: een zéér uitgebreide website met heel veel tekstuele informatie en ook video
- De 'Year of Darwin'-special op Answers in Genesis
- En God schiep Darwin op de website van de EO
- De uitzending van Het Elfde Uur van 6 januari als aftrap van het Darwinjaar, met aan tafel drie wetenschappers (Tom Zoutewelle, Bas Haring en Cees Dekker) met een verschillende overtuiging
- Zoektocht naar God, portal voor de zoekende mens

Het verhaal achter de foto (9)

2009-01-08T15:52:00.004+01:00

Titel: Connemara Ponies
Datum: 5 juli 2004
Locatie: Connemara National Park, Co. Galway, Ierland

Connemara ligt in het westen van Ierland, in het graafschap Galway. Het is een groot, uitgestrekt, dunbevolkt en ruig gebied, dat voor het grootste gedeelte bestaat uit veengrond, stenen (bergen maar ook bergen stenen!) en meren. Het is er dus drassig en moerassig maar ook werkelijk prachtig en daarom (gedeeltelijk) een nationaal park en een beroemde streek, populair bij de Ieren zelf maar 's zomers ook druk bezocht door toeristen. In dat ruige landschap loopt al eeuwen een sterk en geliefd ponyras rond: de Connemara pony.

Deze foto is genomen vanaf de kant van de weg, waar ik stopte en de auto uit sprong om 'm op tijd te kunnen maken, dat wil zeggen voordat de pony's van hun plek af waren. Dat was maar goed ook (of juist niet, afhankelijk van hoe je het bekijkt), want zodra ik eenmaal stond kwamen de pony's langzaam maar zeker naar me toe lopen, om uiteindelijk vlak bij mij te komen (op dat punt was ik klaar met foto's maken en stapte ik snel weer in de auto - ik ben niet zo'n paardenfan… :-) Maar goed, toen had ik de foto die ik wilde al. Zo zie je maar; hoewel je bij landschapsfoto's vaak geduld moet hebben en lang kunt moeten wachten tot alle elementen van de foto op hun plaats zijn (tot het licht juist is of tot jíj in de juiste positie bent voor de compositie), kan het dus soms ook zo zijn dat je even snel moet handelen en klik-klak-klaar bent.

Voor mij is het een foto die rust en kalmte uitstraalt, met veel diepte en verschillende elementen. Er is een reis te maken door de foto, te beginnen op het gras op de voorgrond, naar de boot, langs de rand van het meertje en via het riet naar de pony's verderop en na het andere meer uiteindelijk naar de bergen op de achtergrond en de lucht daarboven. Er zit als het ware een slingerbeweging in de foto die je meeneemt op die reis.

De foto bestaat uit zeven elementen: het gras, het water, de bergen, de lucht, de paarden, het riet en de boot. Slechts één van die elementen (de boot) is door de mens gemaakt, maar is wel essentieel om de foto te laten werken. Zonder de boot (houd je vinger er maar eens voor) zou de foto een stuk minder interessant zijn. Ik vind het ook leuk dat je een beetje in de boot kunt kijken en dat je het paaltje ziet waar de boot met een touw aan vastzit (en trouwens ook met een ketting aan de voorkant). Kleine maar toch leuke details. Ook het riet in het voorste meertje (er staat ook riet in het achterste meer, maar dat is op een kleine versie van de foto moeilijk te zien) voegt naar mijn mening echt iets toe aan de foto. Tenslotte ben ik blij dat er twee pony's waren en niet maar één, want ook met een pony minder (je kunt hier het trucje met je vinger weer herhalen) zou het beeld een stuk minder interessant geworden zijn.

Het was een bewolkte dag met af en toe wat regen en de zon was ver te zoeken. Toch is dat goed geweest voor dit beeld, want zo is er een mooi, schaduwloos licht ontstaan met wat 'dreiging' (maar ook wat licht) in de lucht. De foto is daardoor sfeervoller geworden dan wanneer er (felle) zon zou zijn geweest.

Dit is ook een foto die beter werkt in zwart-wit dan in kleur. Soms weet je dat van tevoren al, soms zie je dat pas thuis achter de computer als je uitprobeert hoe het er uitziet in zwart-wit. Maar ik neem de foto toch altijd in kleur, want goed omzetten naar zwart-wit kun je sowieso beter in Photoshop doen en zo heb je ook altijd nog het kleurenorigineel mocht je dat nog eens nodig hebben (of je hebt gewoon een kleuren- én een zwart-witversie).

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Deze foto is er trouwens één van weer een aantal nieuwe foto's op beeldbank Alamy. Al mijn foto's die daar te koop zijn (22 nu) vind je hier.

De lofzang van Simeon

2008-12-20T16:18:00.005+01:00

Er woonde toen in Jeruzalem een zekere Simeon. Hij was een rechtvaardig en vroom man, die uitzag naar de tijd dat God Israël vertroosting zou schenken, en de heilige Geest rustte op hem. Het was hem door de heilige Geest geopenbaard dat hij niet zou sterven voordat hij de messias van de Heer zou hebben gezien. Gedreven door de Geest kwam hij naar de tempel, en toen Jezus’ ouders hun kind daar binnenbrachten om met hem te doen wat volgens de wet gebruikelijk is, nam hij het in zijn armen en loofde hij God met de woorden:

‘Nu laat u, Heer, uw dienaar in vrede heengaan,
zoals u hebt beloofd.
Want met eigen ogen heb ik de redding gezien
die u bewerkt hebt ten overstaan van alle volken:
een licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen
en dat tot eer strekt van Israël, uw volk.’

Zijn vader en moeder waren verbaasd over wat er over hem werd gezegd. Simeon zegende hen en zei tegen Maria, zijn moeder: ‘Weet wel dat velen in Israël door hem ten val zullen komen of juist zullen opstaan. Hij zal een teken zijn dat betwist wordt, en zelf zult u als door een zwaard doorstoken worden. Zo zal de gezindheid van velen aan het licht komen.’
(Lucas 2:25-35 NBV)

Ik word altijd een beetje ontroerd van het verhaal van Simeon. Hij keek al uit naar de verlosser van Israël en bovendien was hem ook nog toegezegd dat hij niet zou sterven voordat hij de messias zou hebben gezien. Wat moet hij reikhalzend naar dit moment hebben uitgekeken, natuurlijk merkende dat hij steeds ouder werd en het gewoon niet lang meer kón duren. En toen, op een dag, was het zover! Hij werd naar de tempel 'gedreven' en daar vond hij zijn Heer, nog als baby in de armen van zijn moeder. Wat een vreugde en wat een verlossing moet Simeon gevoeld hebben! Nú was het goed, met hem en met de wereld. De Verlosser, de Redder was eindelijk gekomen. En nu ook kon Simeon in vrede heengaan. 'Want met eigen ogen heb ik de redding gezien', zingt hij in zijn lofzang tot God, ook zo prachtig uitgebeeld in bovenstaande schilderij van Rembrandt. Simeon, wat een trouwe dienstknecht! En wat een Trouwe God!

De drie bomen

2008-12-18T16:31:00.007+01:00

Een mooi verhaal in de aanloop naar Kerst...

Lang geleden stonden er op een heuvel drie kleine bomen; ze stonden daar en droomden van wat ze later wilden worden wanneer ze groot waren. De eerste kleine boom keek naar de sterren en zei: 'Ik wil een schat bewaren. Ik wil bekleed worden met goud en gevuld met kostbare stenen. Ik word de mooiste schatkist in de hele wereld!' De tweede kleine boom keek naar de kleine stroom die beneden voorbij kronkelde op weg naar de oceaan. 'Ik wil over verre wateren reizen en machtige koningen vervoeren. Ik wil het machtigste schip ter wereld worden!' De derde kleine boom keek naar de vallei daar beneden waar ijverige mannen en vrouwen aan het werk waren in een ijverig stadje. 'Ik wil helemaal niet weg van deze heuveltop. Ik wil zo groot worden dat de mensen later, wanneer ze hier voorbijkomen en naar me kijken, hun ogen naar de hemel richten en aan God denken. Ik wil de grootste boom van de wereld worden!'

Er gingen veel jaren voorbij. De regen kwam, de zon scheen, de kleine bomen groeiden en groeiden. En op een dag kwamen de houthakkers de heuvel opgewandeld. De eerste houthakker keek naar de eerste boom en zei: 'Dit is een prachtige boom. Het is echt de volmaakte boom voor mij'. En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel de eerste boom tegen de grond. 'Nu gaan ze een mooie kist van mij maken; ik zal een kostbare schat bevatten', dacht de eerste boom. De tweede houthakker keek naar de tweede boom en zei: 'Dit is echt een sterke boom. Een perfecte boom voor mij'. En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl ging ook die tweede boom tegen de grond. 'Nu ga ik verre oceanen kunnen bevaren', dacht de tweede boom. 'Ik zal een groot schip worden dat machtige koningen vervoert'. Maar de derde houthakker keek niet eens op. 'Elke boom is goed voor mij', gromde hij. En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel ook de derde boom om.

De eerste boom was blij toen hij in de werkplaats van de timmerman werd binnengebracht. Maar de timmerman maakte uit zijn hout een voederbak voor dieren. De eens zo fiere boom werd niet met goud bekleed en hij werd ook niet gevuld met een kostbare schat. Hij hing vol zaagsel en werd gevuld met hooi voor de hongerige dieren. De tweede boom glimlachte toen de houthakker hem binnenbracht op een scheepswerf. Maar er werd die dag helemaal geen machtig zeilschip gebouwd. De eens zo sterke boom werd in stukken gezaagd en er werd een eenvoudige vissersboot mee gebouwd. Hij was te klein en te zwak om op oceanen, of zelfs op een stroom te varen. In de plaats daarvan werd hij naar een meer gebracht. De derde boom was totaal in de war toen de houthakker hem in een paar grote stukken hakte en hij zo werd achtergelaten op een grote houtstapel. 'Wat gebeurt er toch met me?', dacht de eens zo machtige boom. 'Al wat ik wilde was om op die heuvel te blijven staan en mensen naar God te wijzen'.

Er gingen weer heel wat dagen en nachten voorbij. De drie bomen waren hun vroegere dromen helemaal vergeten. Maar op een nacht werd de eerste boom verlicht door een helder sterrenlicht toen een jonge vrouw haar pasgeboren kind in die voederbak legde. 'Ik had zo gehoopt dat ik een wiegje voor hem had kunnen maken', fluisterde haar man. De moeder nam zijn hand in de hare en glimlachte omdat het licht zo mooi op dat vuile en ruwe hout scheen. Dit wiegje is prachtig', zei ze. En plots besefte de eerste boom dat hij op dit moment de kostbaarste schat van de hele wereld bevatte. Op een andere avond nam een vermoeide man met zijn vrienden plaats in de oude vissersboot. De man viel in slaap terwijl de tweede boom langzaam over het grote meer voer. Plots begon het te bliksemen en stak er een vreselijke storm op. De kleine boot kraakte. Hij wist dat hij niet sterk genoeg was om zoveel reizigers veilig door dit stormweer te vervoeren. De vermoeide man werd wakker. Hij stond recht, strekte zijn hand uit en zei: 'Wees stil'. Toen ging de storm even plots liggen als hij was begonnen. En toen begreep de tweede boom dat hij de Koning van hemel en aarde mocht vervoeren.

Op een vrijdagochtend werd de rust van de derde boom ruw verstoord toen de twee stukken van zijn stam werden weggehaald van die grote houtstapel. Hij wist niet wat er gebeurde toen hij verder gedragen werd langs die woedende menigte. Hij sidderde toen de soldaten de handen en voeten van een man aan zijn stam vastnagelden. Hij voelde zich angstig, schuldig en ellendig. Maar de volgende zondagochtend, toen de zon opkwam en de aarde beefde van vreugde, besefte die derde boom dat Gods liefde alles had veranderd. Het gebeuren had de derde boom sterk gemaakt. En iedere keer als de mensen opkeken naar die boom zouden ze aan God denken. Dat was veel beter dan de grootste boom in de wereld te zijn; hij was de boom die voor altijd naar de hemel mocht wijzen!

Feest van licht

2008-12-13T17:13:00.007+01:00

Eeuwen her voorzegd,
Fluistering die schreeuw geworden is
Licht!
God zij dank...
Licht in onze duisternis

Kerst is het feest van licht. Niet van lichtjes in de boom of lichtjes aan de huizen, maar van Jezus, het Licht dat naar de wereld gekomen is.

Het volk dat in duisternis leefde, zag een schitterend licht, en zij die woonden in de schaduw van de dood werden door het licht beschenen.
(Matteüs 4:16 NBV)

Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.
(Johannes 8:12 NBV)

Dit is het oordeel: het licht kwam in de wereld en de mensen hielden meer van de duisternis dan van het licht, want hun daden waren slecht.
(Johannes 3:19 NBV)

Het verhaal achter de foto (8)

2008-09-27T22:18:00.005+02:00

Titel: The Cross
Datum: 29 april 2003
Locatie: Segovia, Spanje

Nog een foto van de vakantie naar Madrid (na Generations en Beggar). Deze is genomen in Segovia, een prachtige oude stad en ook een 'UNESCO World Heritage Site', beroemd om het Romeinse aquaduct, de kathedraal en het kasteel (dat overigens Walt Disney inspireerde voor het kasteel van Assepoester). In Segovia staat ook de Iglesia Vera Cruz (kerk van het ware kruis), een min of meer ronde kerk gebouwd door de Tempelridders om een splinter van het kruis van Christus in te bewaren (die daar overigens niet meer is). Het is buiten deze kerk dat deze foto van een betonnen kruis is genomen.

Voor mij is dit een 'krachtig christelijke' foto vól symboliek. Het onderwerp van de foto is natuurlijk al hét christelijke symbool bij uitstek, verwijzend naar de dood van Jezus Christus aan het kruis. Verder vind ik de blauwe lucht en de 'omstraling' van het kruis door de zon erg mooi. De zon stond hoog aan de hemel en het is onmogelijk recht tegen de middagzon in een foto te maken; die is veel te fel en zo beschadig je mogelijk niet alleen de sensor in je camera, maar zelfs je eigen ogen. Ik wilde de zon (of mezelf?) daarom 'verstoppen' achter het kruis. Daarvoor was ik gedwongen eerst te knielen en daarna omhoog te kijken; alleen zó kon ik deze foto maken. Toen de zon achter het kruis schuil ging kon ik het kruis ook pas echt goed zíen, daarvoor werd ik verblind door het felle licht van de zon.

Net zoals wij niet rechtstreeks naar de zon kunnen kijken, kunnen wij ook niet zomaar God aanschouwen. De Bijbel zegt dat niemand God kan zien en leven. Wij mensen zijn te zondig en te vuil, te onrechtvaardig om voor een rechtvaardig (maar ook streng) God te verschijnen. En er is maar één manier waardoor dat wel kan, en dat is doordat het kruis (en waar dat het symbool van is: God die naar óns toe komt in de persoon van Jezus) tussen God en de mens in komt te staan en zo de verblinding van de felle zon wegneemt. Maar dan moet je wél eerst knielen bij het kruis en omhoog kijken; dat is geloven in en vertrouwen op het offer dat Jezus aan dat kruis heeft gebracht voor onze zonden, daardoor de felheid van God tegen ons en onze zonden wegnemend. Je moet dus éérst geloven en dan zul je kunnen zien (als de verblinding wegvalt - door het kruis). Doordat je van onder af naar het kruis omhoog kijkt, 'wijst' het zo ook de weg naar boven/tot God, namelijk via dat kruis (of liever: via Jezus, aan wie het kruis zijn bekendheid te 'danken' heeft).

En het kruis is leeg. Degene die er aan gehangen heeft (Jezus) is aan datzelfde kruis gestorven en daarna is hij begraven. Maar gelukkig bleef het daar niet bij! Want zoals de zon en de blauwe lucht achter het kruis al aangeven: Jezus is niet dood gebleven. Hij is opgestaan uit de dood en heeft zo de dood (onze laatste vijand) overwonnen! Dat lelijke, ruwe betonnen kruis (de dood) is niet het laatste wat er is. Voor iemand die gelooft begint het echte leven daarna pas… mét blauwe lucht en zonneschijn!

Ieder huisje heeft zijn kruisje. Een bekend spreekwoord, maar o zo waar. Je kunt een kruis in je leven hebben dat je met je meedraagt, altijd en overal. En dat kan heel zwaar zijn. Het lijkt wel of er constant een donkere wolk boven je leven hangt. Soms kan dat kruis zelfs het enige zijn dat je ziet, het neemt je helemaal in beslag (net zoals het kruis op de foto het beeld in beslag neemt). En je klampt je ondanks alles misschien toch maar wat graag vast aan dat kruis. Maar kijk eens voorbij dat kruis, naar de blauwe lucht en zonneschijn daarachter! Er zijn nog wolkenflarden, maar die zullen snel oplossen en weggebrand worden door die heerlijke zonneschijn. Klamp je niet vast aan het kruis, maar aan de Christus van dat kruis, hij die je verlossen kan en verlossen zál van je kruis op zijn tijd. En daarna: blauwe lucht en zonneschijn!

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

P.S. 1 Wil je meer weten over het christelijk geloof, lees dan wat ik geloof.

P.S. 2 Zowel de kerk als (de schaduw van) het kruis zijn zeer goed zichtbaar op Google Maps, dus leuk om even te kijken via bovenstaande link naar mijn fotowebsite.

Het verhaal achter de foto (7)

2008-08-29T23:25:00.009+02:00

Titel: Dingle Painter
Datum: 15 juli 2004
Locatie: Dingle, Co. Kerry, Ierland

We waren op vakantie in Dingle en ik besloot er ondanks de bewolkte middag alleen op uit te trekken om foto's te gaan maken (dat gaat écht beter als je alleen bent).

In de haven van Dingle liggen veel oude vissersboten (inclusief roest en afgebladderde verf); altijd een goed onderwerp voor interessante foto's. Ook voor schilderijen blijkbaar, want ik trof daar deze man aan, bezig een typisch haventafereel te schilderen. Onmiddellijk kreeg ik het idee hem, zijn onderwerp en zijn geschilderde visie daarop samen op de foto vast te leggen. Na eerst een paar minuten van een afstandje toegekeken en gedraald te hebben, besloot ik hem gewoon te vragen of hij dat goed vond. In de 'openbare ruimte' mag je natuurlijk gewoon foto's van mensen nemen (of ze dat nu doorhebben of niet), maar dit vond ik zelf wat gevoeliger liggen omdat zijn creatie er ook in opgenomen zou worden. Bovendien moest ik zó dichtbij hem gaan staan voor de beoogde foto dat ik dat onmogelijk ongemerkt had kunnen doen. Maar hij vond het gelukkig geen enkel probleem en dus kon ik aan de slag. Ik wachtte tot hij zijn kwast op een goede plek op het doek had (zó dat je zag dat hij aan het schilderen was maar ook zo dat zijn hand niet het zicht op het schilderij belemmerde) en maakte de foto.

De bewolking die er was zorgde in dit geval voor het juiste (schaduwloze) licht voor het onderwerp. Was er felle zon geweest dan was het erg moeilijk zo niet onmogelijk geweest deze foto te nemen. Zo zie je maar dat de (direct waarneembare) zon niet altijd nodig (of zelfs niet gewenst) is om een goede foto te maken. Hoewel licht (of liever belichting van het onderwerp) rond zonsopgang en zonsondergang erg mooi kan zijn en vaak als de beste tijd om een foto te nemen wordt aangeprezen, bestaat er niet zoiets algemeens als het 'beste' licht (of, aan de andere kant van de medaille, 'slecht' licht); alleen het beste licht voor een bepaald onderwerp. En dit licht was voor dit onderwerp duidelijk het beste, dus daar had ik geluk mee. Ondanks het goede licht heb ik toch nog van de fantastische mogelijkheden van Photoshop gebruikgemaakt om twee verschillend belichte versies van de foto te combineren voor meer 'hoog dynamisch bereik' (dat is dat zowel hooglichten als schaduwen zoveel detail bevatten als het menselijk oog -superieur aan de camera- kan waarnemen). Ik fotografeer altijd in RAW en dan kun je dit vaak uit één opname halen (en hoef je niet meerdere opnames met verschillende belichting te maken). Hoe je dit moet doen wordt goed beschreven in dit artikel op The Luminous Landscape.

Ik had ook geluk met het tijdstip, want hoewel het schilderij blijkbaar nog niet af is, is het af genoeg om de 'echo' van het onderwerp op het doek te zien. Ik heb expres de schilder en zijn schilderij in één hoek geplaatst en zijn onderwerp in de schuin daar tegenover liggende. Zo ontstaat de eerder besproken diagonaal en die brengt spanning in het beeld (lagen de schilder en zijn onderwerp recht tegenover elkaar dan was het beeld een stuk saaier). Ook leuk, hoewel toevallig, is de (hoofd)kleur van de schilder en zijn onderwerp; het blauw zorgt voor een tweede echo in het beeld. Het licht en ook de reflectie van de vissersboten in het water zorgen er tenslotte voor dat ook de foto (net als een deel van zijn onderwerp) schilderachtig wordt; een derde echo!

Ondanks deze laatste overeenkomst is deze foto ook een toonbeeld van de verschillen tussen een schilderij, per definitie 'slechts' een interpretatie van de werkelijkheid, en een foto, die niet liegt. Hoewel… net zoals de schilder ervoor gekozen heeft de rommel die in het water dreef niet weer te geven, heb ik ervoor gekozen deze uit de foto 'weg te klonen'. Daardoor is de foto mooier, harmonischer en… toch een beetje een interpretatie van de werkelijkheid geworden. Hoewel ik nooit grootschalig dingen verander in mijn foto's, ben ik niet vies van een beetje 'digitaal rommel ruimen' als dat het beeld ten goede komt of meer aansluit bij mijn visie. Je zou dus filosofisch kunnen zeggen dat digitale fotografie meer op de schilderkunst lijkt dan traditionele (film)fotografie… :-)

Tot slot een detail in het beeld dat ik ook erg leuk vind: de sigarettenpeuken op de grond, die informatie geven over de tijd die de man al bezig is met zijn schilderij. Ik vermoed dat voordat het schilderij af was er nóg wel een sigaret uit het pakje in zijn jaszak gekomen is…

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

P.S. Tijdens dezelfde 'fotowandeling' op deze bewolkte dag heb ik ook deze en deze foto genomen en ook hiervoor was het licht perfect voor het onderwerp.

Het verhaal achter de foto (6)

2008-08-15T18:00:00.006+02:00

Titel: Blue Boat Reflection
Datum: 27 juni 2006
Locatie: Dingle, Co. Kerry, Ierland

Deze foto is genomen op dezelfde (vroege) ochtend als de eerder besproken foto van de Connor Pass. Het was mooi weer dus na terugkomst in Dingle besloot ik nog wat foto's te gaan maken in de haven, waar kleurrijke vissersboten aan de kade liggen. Deze boten zijn vaak nog van hout, over het algemeen vrij oud, al vele malen 'overschilderd' en hebben daardoor een interessante 'textuur' gekregen.

Omdat het nog vroeg in de ochtend was, was het water nog kalm en daarom het perfecte moment om reflecties te fotograferen. Ik heb de camera expres schuin gehouden om het beeld meer dynamiek en spanning te geven. Had ik dat niet gedaan dan was het beeld een stuk saaier geworden, (en was het ook niet op mijn website of weblog terecht gekomen :-) dus houd je camera af en toe eens schuin om te zien wat je zó kunt bereiken!

De band en zijn reflectie vormen met elkaar een diagonaal (wat sowieso een sterk middel is om je foto wat meer spanning te geven) en ook de verroeste ijzeren 'banden' en witte streep op de boot lopen schuin door het beeld. Ze gaan echter beide een andere kant op en vormen zo met elkaar een kruis, wat voor nog meer spanning in het beeld zorgt. Wat beeldoppervlakte betreft nemen het origineel en de reflectie echter ongeveer evenveel ruimte in, wat weer wat rust en evenwicht geeft.

Het beeld is overwegend blauw, maar ik ben blij dat de boot ook nog die witte streep had onderaan, want die breekt het monotone blauw, geeft de grens aan tussen origineel en reflectie en maakt het beeld zo een stuk interessanter. Let trouwens ook op de blauwe verf op de autoband (ik vermoed dat de boot niet heel lang hiervoor nog geschilderd was); kleine details die het beeld verrijken.

Een reflectie is (door ook maar de geringste beweging van het water) per definitie minder gedetailleerd dan het origineel en hier is dat niet anders. Deze reflectie heeft echter iets wat het origineel niet heeft (althans niet in beeld), want alleen de reflectie verraadt de aanwezigheid van nóg een (kleinere) boot, iets wat het beeld naar mijn mening nog weer wat interessanter maakt. Ja, best een foto waar je een tijdje naar kunt kijken! :-)

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Het verhaal achter de foto (5)

2008-07-31T21:44:00.008+02:00

Titel: Generations
Datum: 28 april 2003
Locatie: Plaza España, Madrid, Spanje

Het was tijdens dezelfde vakantie in Madrid als de eerder besproken foto van de bedelaar dat ik deze foto maakte. Een Madrileense oma en haar kleindochter rusten uit in de schaduw van het standbeeld van Don Quichote, waar het meisje ook even de tijd heeft om haar ijsje op te eten.

Voor mij is dit een beeld van tegenstellingen en toch tegelijkertijd ook van harmonie. De tegenstellingen zijn duidelijk: de oude vrouw en het jonge meisje, de oma gekleed in zwart (oud/moe) en het meisje in het rood (jong/fris). De oma líjkt ook moe, steunend tegen het standbeeld en met een hand in de zij; het meisje leunt meer spelenderwijs tegen het standbeeld aan. Oma heeft een zakdoekje, het meisje een ijsje. Oma heeft een tasje, het meisje heeft Tweety op haar jurk.

De harmonie zit in de overeenkomsten tussen beide vrouwen of de 'echo's': beiden hebben lang, donker haar, beiden hebben oorbellen in en beiden hebben een rok of jurk aan. Het zou zó een oude en jonge versie van dezelfde persoon kunnen zijn.

Uit die harmonie gedestilleerd is dit tenslotte ook een beeld van de vluchtigheid van het leven: het ene moment ben je jong en kijk je open en vol verwachting het leven in, het andere moment sta je aan de andere kant (en bijna 'om de hoek', zoals ook de oma -gedeeltelijk- en het meisje aan verschillende kanten van de hoek van het standbeeld staan); kijkend naar je kleinkind (je 'erfenis', iets tastbaars dat je achterlaat) en het leven dat achter je ligt.

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Het verhaal achter de foto (4)

2008-07-09T12:57:00.009+02:00

Titel: Golden Dawn
Datum: 27 juni 2006
Locatie: Connor Pass, Dingle Peninsula, Co. Kerry, Ierland

Connor Pass is een prachtige en niet te missen locatie op Dingle Peninsula. Het is ook de hoogste bergpas van Ierland (een erg mooie route om te rijden) en bij minder weer is het zicht niet altijd goed. Deze foto is echter genomen op een prachtige, stille junimorgen toen de zon net op was, om een uur of half zes (voor een mooie foto moet je dus soms vroeg je bed uit, ook al ben je op vakantie. :-)

Ook al is het een landschapsfoto, ik hou erg van het 'portretformaat', een rechtopstaande foto dus. Als je mijn foto's bekijkt zul je ook zien dat de meeste van mijn foto's in dit formaat genomen zijn. Ik weet niet hoe het komt (ik heb stiekem het vermoeden dat het met de compositie te maken heeft), maar ik merk gewoon dat ik mijn camera meestal wil draaien om een foto te maken. Laat je dus niet beperken door je camera 'gewoon' vast te houden; draai 'm eens en kijk hoe je dan een goede compositie kunt maken.

De compositie van deze foto is wat mij betreft perfect. Ik zoek altijd naar iets dat ik op de voorgrond kan plaatsen; dit geeft de foto diepte, heel belangrijk als je een mooi panorama vast wilt leggen. En de voorgrond van roze bloemen is essentieel in deze foto. Houd je hand er maar eens overheen en je ziet dat het beeld dan een stuk minder interessant wordt. Het geeft ook wat meer kleur aan de foto (de bloemen prachtig verlicht door de lage zon), die anders wel erg groen/blauw zou zijn. Deze voorgrond zorgt er samen met de heuvel links tenslotte ook voor dat je zó de foto in 'vliegt', het dal in en naar de bergen toe (de hoogste punt hiervan is trouwens Mount Brandon, de eennahoogste berg in Ierland).

Ik ben ook erg blij met de mooie blauwe lucht en nog blijer met de wolken erin. Een strakblauwe lucht zonder wolken is al gauw saai en was dat hier het geval geweest dan had ik een stuk minder lucht in het beeld opgenomen. Doordat het een stille morgen was, is de reflectie van de lucht in het meer ook perfect. En zonder de reflectie van de wolken erin was het beeld, weer, minder interessant geworden. Ja, ik had echt geluk deze morgen: alle elementen waren op het juiste moment op de juiste plaats (ik heb die morgen natuurlijk wel meer foto's genomen, maar dit is duidelijk de beste).

De opkomende zon zorgt ervoor dat het landschap in een aantrekkelijk goudgeel licht baadt. Er hangt ook nog net een beetje ochtendmist bij de bergen en bij de kust, precies genoeg om te laten zien dat het ochtend is (iets later en de zon had de mist 'weggebrand'). De zon is trouwens net buiten beeld aan de rechterkant, waar de foto het lichtst is. Daar is niet zoveel detail meer in het landschap en de lucht (je moet altijd uitkijken dat je 'hooglichten' niet puur wit zijn, want dat detail kun je dan nooit meer terughalen), maar ook weer net genoeg om te laten zien dat dáár de zon was.

Al met al één van mijn foto's waar ik het meest blij mee ben. Het was al prachtig om getuige te zijn van de schitterende zonsopkomst, maar dat ik die heb weten vast te leggen vind ik helemaal mooi!

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Het verhaal achter de foto (3)

2008-07-03T16:41:00.007+02:00

Titel: Beggar
Datum: 1 mei 2003
Locatie: Madrid, Spanje

We waren op vakantie in Madrid (wat trouwens een mooie stad is, een echte aanrader). Ik had m'n eerste digitale camera nog niet zo lang en wilde graag 's avonds nog wat foto's van verlichte gebouwen maken in de stad. Het begon echter wat te regenen en dus schuilden we even in een bushokje.

Achterom kijkend (daar is een les: soms is de beste foto áchter je i.p.v. voor je) zag ik deze bedelaar, knielend op de stoep in de regen en zijn hand ophoudend. Hij zat daar minutenlang doodstil, wachtend of de voorbijgangers hem wat in de hand zouden stoppen. Ik móest hier gewoon een foto van maken en deze is de beste van de drie of vier die ik daar genomen heb (met verschillende voorbijgangers in beeld).

Ik had m'n statief bij me voor de gebouwenfotografie, dus die heb ik ook gebruikt voor deze foto, genomen door het glas van het bushokje. De langere sluitertijd heeft ervoor gezorgd dat de voorbijgangers en de auto's niet scherp in beeld zijn maar wazig, wat voor contrast (zowel in beeld als gevoel) met de stilzittende bedelaar zorgt en het beeld voor mij veel sterker maakt.

De foto was erg geel door de straatlantaarns en later, experimenterend in Photoshop, heb ik de kleur geel er helemaal uit gehaald. Hierdoor is de foto vrijwel monochroom geworden, met een aantal kleuraccenten. Ook heb ik in Photoshop het zoomfilter gebruikt op de rand van de foto, waardoor je nu min of meer het beeld 'ingezogen' wordt en er zelf komt te staan. Daar komen twee mensen aan; zouden ze hem wat geven? En wat zou jij doen...?

Twee veranderingen die weliswaar niet waarheidsgetrouw zijn, maar die naar mijn mening het beeld wél versterken. En daar gaat het om in de fotografie: de interpretatie van een beeld door de fotograaf (uiteraard wel zonder het beeld compleet te veranderen).

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

P.S. En ja, we hebben de bedelaar achteraf wat gegeven. :-)

Het verhaal achter de foto (2)

2008-06-27T14:31:00.009+02:00

Titel: Empty Chair
Datum: 7 september 2007
Locatie: Killarney, Co. Kerry, Ierland

Na een nachtje in een hostel in de toeristische hoofdstad van Ierland, Killarney, ontdekten we ernaast een verlaten huis, nog vol met allerlei huisraad.

In Ierland staan veel verlaten huizen (hoewel het vaak nog maar ruïnes zijn), tastbare herinneringen aan een afschuwelijke periode in de Ierse geschiedenis, namelijk toen als gevolg van opeenvolgende mislukte aardappeloogsten in de jaren 1845-1849 een miljoen Ieren omkwamen door de honger en zeker nog een miljoen Ieren emigreerden (vooral naar Amerika). Die emigratiegolf hield aan tot zeker de jaren zeventig van de vorige eeuw (waardoor dus veel huizen leeg kwamen te staan en in verval raakten), want Ierland was een arm land en de meeste jonge Ieren zagen een betere toekomst in Amerika (waar miljoenen mensen van Ierse afkomst wonen). Sinds de jaren negentig gaat het Ierland economisch voor de wind, wat de Ieren tot de rijkste mensen van Europa maakte en veel voormalige emigranten terugbracht naar hun vaderland. Was Ierland altijd een land van emigratie, nu werd het een land van immigratie, want ook vele anderen werden aangetrokken door de nieuwe rijkdom.

Dit huis was toegankelijk en boven in de slaapkamer trof ik deze zittingloze stoel aan, een stille getuige van het leven dat dit nu verlaten huis eens vulde. Een perfect onderwerp voor een zwart-wit foto; hoewel de vaalgroene kleur op de muur ook mooi was, werken sommige foto's gewoon beter in zwart-wit en dit is er duidelijk één van.

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Het verhaal achter de foto (1)

2008-06-20T14:40:00.009+02:00

Titel: Remember
Datum: 18 juli 2003
Locatie: Holocaust Memorial, Miami Beach, Florida, VS

We waren op vakantie geweest in Costa Rica en op de terugweg (je vliegt dan via Miami) zijn we nog een week in Florida geweest.

In Miami Beach staat een indrukwekkend monument ter nagedachtenis aan de 6 miljoen Joodse slachtoffers van de holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog. In scherp contrast met de 'fun in the sun'-cultuur van Miami is dit een ijzingwekkend monument, waarvan de centrale sculptuur een bijna 13 meter hoge arm is, die bestaat uit tientallen naakte mensenfiguren die het uitschreeuwen naar boven.

Ik had er al rondgelopen en diverse foto's gemaakt, toen ik dit beeld zag van het monument, gereflecteerd in de gracht eromheen (net zoals deze verschrikkelijke periode in de geschiedenis reflectie behoeft) en 'bekroond' met waterlelies. En die éne bloeiende maakt het beeld voor mij.

Bekijk een grotere versie van deze foto op mijn fotowebsite. Daar vandaan kun je ook de locatie waar deze foto genomen is bezoeken op Google Maps. Wil je 'm bestellen als print, dat kan ook rechtstreeks via mijn fotowebsite.

Wie ik ben

2008-06-16T23:05:00.016+02:00

4 juli 1974 Geboren in Den Haag als vierde in een gezin met 1 broer en 2 zussen. Een echt nakomertje: mijn moeder was 42 (mijn vader 44) toen ze me kreeg, ik scheel 12 jaar met mijn jongste zus en 19 jaar met mijn broer.

1974 - 1983 Het eerste deel van mijn jeugd woonde ik in Rijswijk en bezocht daar gereformeerde basisschool (wat toen nog gewoon de lagere school heette) De Akker.

1983 - 1993 In de zomer van 1983 ben ik met mijn ouders (mijn broer en zussen waren inmiddels het huis uit) verhuisd naar Maassluis. Daar maakte ik de basisschool af op christelijke basisschool 't Hoeckertje. Naar de middelbare school ging ik in Rotterdam-Schiebroek en deed daar van 1986 tot 1991 de HAVO aan de reformatorische school Jacobus Revius. Na de HAVO wist ik niet wat ik wilde worden, alleen dat ik goed was in talen en economie ook wel leuk vond. Dus ging ik van 1991 tot 1995 naar de Hogere Europese Beroepen Opleiding (HEBO) in Den Haag, waar ik de richting Bedrijfskunde/Management deed. Tijdens het derde jaar heb ik 3 maanden gestudeerd aan de Manchester Metropolitan University, Department of Business Studies in Manchester, Engeland.

1993 - 1996 In de zomer van 1993 verhuisden we naar Gouda. Diezelfde zomer ontmoette ik Madelon, tijdens een vakantie met Beter-Uit Reizen naar Zweden, en we kregen verkering. Na mijn afstuderen wist ik eigenlijk nog niet precies wat ik wilde gaan doen en kon ook niet direct werk vinden. Na eerst een half jaar diverse uitzendbaantjes te hebben gehad, ging ik in januari 1996 als marketingassistent werken bij Retail Management Center (RMC), een adviesbureau voor de detailhandel in Gouda. Hier heb ik tot juli 1997 gewerkt.

24 oktober 1996 Getrouwd met Madelon in Hellevoetsluis (waar zij vandaan komt).

1996 - 2007 Woonachtig in Gouda. Ging ik met mijn ouders altijd naar de gereformeerde gemeente, vanaf zomer 1996 gingen we naar Pinkstergemeente Morgenstond in Gouda. Op 31 januari 1999 ben ik daar gedoopt. Nadat ik wegging bij RMC heb ik van juli 1997 tot augustus 1999 een eigen bedrijf (aan huis) gehad in desk research/information brokerage: Worldwide Info Search. Deels daarnaast heb ik van januari tot november 1999 als Regio Informatie Manager Japan en Taiwan gewerkt bij de EVD (Economische Voorlichtingsdienst, onderdeel van het Ministerie van Economische Zaken ) in Den Haag. Vanaf november 1999 tot februari 2007 heb ik vervolgens als communicatiemedewerker gewerkt bij de Evangelische Omroep in Hilversum, waar ik onder meer meewerkte aan de organisatie en promotie van de EO-Jongerendag.

14 november 2004 Onze zoon Pepijn geboren in Gouda.

10 februari 2006 Mijn vader overleden op 75-jarige leeftijd.

2007 - 2008 In april 2007 zijn we geëmigreerd naar Ierland, waar we woonden in Camp, op Dingle Peninsula, county Kerry. We gingen vaak op vakantie naar Ierland (ik al mijn hele leven, met mijn ouders mee) en hadden de droom daar ooit eens te gaan wonen. Die droom hebben we waargemaakt en we hebben hier een heerlijke tijd gehad. Inmiddels zijn we echter ook (met name vanwege het gemis van familie) in oktober 2008 teruggekeerd naar Nederland. Vanaf mijn eerste digitale camera is fotografie mijn hobby (zie mijn website) en ik kreeg steeds sterker de wens om in fotografie te gaan werken. Met onze emigratie naar Ierland ben ik dan ook eerst gaan werken als fotograaf (baby's, kinderen en families) bij Pixi Foto in Tralee (in Nederland bekend als Portrait Place). Vanaf september 2007 tot september 2008 heb ik bij Cleary's Photography in Tralee gewerkt, waar ik onder meer landschapsfotografie verkocht (inclusief mijn eigen), paspoortfoto's maakte en foto's digitaal retoucheerde.

2009 Vanaf oktober 2008 wonen we weer in Nederland, en wel in Hellevoetsluis. Ik heb een tijdje moeten zoeken naar werk, maar vanaf februari werk ik als communicatieadviseur bij Hogeschool Rotterdam, en specifieker RDM Campus.

Wat ik geloof

2008-06-16T11:39:00.003+02:00

Hieronder beschrijf ik wat ik geloof als christen. De héle korte samenvatting is dat ik geloof in Jezus Christus, dat Hij gestorven is voor mijn zonden en dat ik daardoor nu een relatie kan hebben (zoals vanaf de schepping bedoeld) met God de Vader. Er volgt nu een iets langere korte samenvatting, en wil je het hele verhaal dan kun je daaronder nog verder lezen voor meer uitleg en verklaring (of klik op de afzonderlijke 'Ik geloofs' in de korte samenvatting en je gaat er direct naartoe). Wil je weten wat de zin is van het leven dan moet je dat echt even doen, want die vraag wordt daar beantwoord!

Ik heb dit geschreven voor mensen die weinig tot niets van het christelijk geloof weten en ga alleen in op de hoofdzaken, dat is al meer dan genoeg! Ik geloof daarnaast nog wel meer dingen, maar dat zijn de bijzaken waar door christenen onderling soms ook wel verschillend over wordt gedacht en die laat ik hier dus buiten beschouwing. Ik ga hier ook niet in op andere godsdiensten (zoals islam, boeddhisme of hindoeïsme), maar wil nog wel even noemen dat het christelijk geloof het enige geloof is waarbij je een persoonlijke relatie met God kunt hebben (met uitzondering van het joodse geloof, waaruit het christelijke is voortgekomen); de andere godsdiensten zeggen dat je God niet kunt kennen. En dat is voor mij niet genoeg; ik wil Hem kennen!

Ik pretendeer niet alles te weten of alles te kunnen verklaren; dit is 100% wat ik gelóóf. En ik denk dat je met het geloof (wat bij mensen vaak wel nodig is helaas) ook niet kunt 'eerst zien, dan geloven', het is eerder andersom: je moet het eerst geloven en dan zul je het gaan zien...

Goed, eerst de korte versie nu!

Ik geloof in God de Vader, schepper van alles wat bestaat.

Ik geloof in Adam en Eva en dat zij (en alle mensen, ook jij!) door God geschapen zijn vanuit zijn oneindige liefde, met als doel een liefdevolle en vriendschappelijke relatie met Hem te hebben. Ik geloof in het paradijs en dat Adam en Eva daar door de duivel zijn verleid om toe te geven aan het verlangen dat in ieder mens zit, namelijk zelf de baas en aan niemand verantwoording schuldig te zijn. Ik geloof dat die zonde ervoor zorgt dat alle mensen hun doel, een relatie met God de Vader te hebben, missen. Ik geloof dat er hierdoor een scheiding is ontstaan tussen God en de mens en ik geloof dat hier alle ziekte en pijn, oorlogen, hongersnoden en rampen en ook uiteindelijk de dood het gevolg van zijn.

Ik geloof in Jezus Christus, de Zoon van God en één van wezen met de Vader. Ik geloof dat Hij als mens geboren is en naar de aarde kwam om de last van onze zonden te dragen door te sterven aan het kruis en zo, voor ieder mens die in Hem gelooft, de relatie met God de Vader te herstellen. Ik geloof dat Hij is opgestaan uit het graf, zo de dood heeft overwonnen en dat ieder die in Hem gelooft eeuwig leven ontvangt. Ik geloof dat Hij nu in de hemel is en dat alle macht in de hemel en op aarde Hem gegeven is door zijn Vader.

Ik geloof in de Bijbel, het Woord van God. Ik geloof dat het het verleden en de toekomst laat zien en dat het een relevant boek is voor het dagelijks leven omdat het ons vertelt hoe we moeten leven en onze relatie met God onderhouden.

Ik geloof in de kerk als een wereldwijde gemeenschap van alle mensen die in Jezus Christus geloven en een relatie met God hebben.

Ik geloof in de Heilige Geest, eveneens één van wezen met God de Vader en wonend in alle mensen die een relatie met God hebben. Ik geloof dat Hij hen helpt die relatie te onderhouden en hen maakt tot mensen zoals God bedoelde bij de schepping.

Ik geloof in eeuwig leven, ondanks het feit dat we op een dag zullen sterven. Ik geloof dat onze ziel blijft bestaan en naar één van twee plaatsen gaat: hemel of hel. Ik geloof dat die keuze aan ons is, verbonden met onze keuze voor wel of geen relatie met God de Vader. Ik geloof dat er een einde komt aan de geschiedenis, dat de huidige wereld zal vergaan, dat Jezus terug zal komen en dat er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zal zijn. Ik geloof dat ieder mens door God beoordeeld zal worden op zijn relatie met Hem, hetzij aan het einde van zijn leven hetzij bij Jezus' terugkeer.

Ik geloof in God

2008-06-16T11:38:00.004+02:00

Ik geloof dat er één God is en dat Hij de vader, schepper en onderhouder is van het heelal, de aarde en alles wat daarop groeit en leeft. Hij is de schepper van al het zichtbare én het onzichtbare, want ik geloof ook: 'er is meer tussen hemel en aarde'.

Meer weten?
Lees over de schepping in Genesis 1

Terug naar overzicht

Ik geloof in Adam en Eva

2008-06-16T11:37:00.002+02:00

Ik geloof dat God Adam en Eva geschapen heeft als eerste mensen op aarde en dat zij in het paradijs woonden, waar ze van God de heerschappij (en dus ook de verantwoordelijkheid!) kregen over heel de schepping en alles hadden wat een mens nodig heeft, inclusief een liefdevolle en vriendschappelijke relatie met God hun Vader. Ik geloof dat God liefde is, dat Hij ook de mens geschapen heeft uit liefde en dat God onbeschrijflijk veel van mij (en ieder ander mens, dus ook van jou, beste lezer!) houdt.

De zin van het leven
Hoe prachtig mooi de aarde en heel de schepping ook was, de mens was de kroon op Gods werk; anders dan de dieren werd hij gemaakt om een liefdevolle relatie (en dus ook direct contact, want zonder contact is geen relatie mogelijk) te hebben met zijn schepper, als een kind met zijn vader. Dat is het doel van zijn leven, niets meer en niets minder. Wat je doet, hoeveel je verdient, of je een fijn gezin hebt en veel vrienden, of je een mooi huis en een mooie auto hebt en vaak op vakantie kunt; dat is allemaal leuk, niet onbelangrijk en zeker om van te genieten, maar het is 'extra'. Als je je afvraagt wat de zin van het leven in het algemeen en het doel van jouw leven in het bijzonder is, dan geloof ik dat dat een relatie met God is. Zonder die relatie houd je een leegte in je leven; dat gevoel dat er iets mist, die honger en dorst naar meer en altijd de zoektocht naar iets anders, iets groters, iets mooiers, iets beters, iets nieuws (en heb je het eenmaal dan is het al snel weer 'oud' en wil je weer wat anders, heb je weer 'dorst'; herkenbaar?). Mét die relatie echter kun je pas echt genieten van het leven. Want ik geloof dat de mens wél gemaakt is (door God) voor hoger/sneller/verder/beter/mooier/leuker, maar dat we dat op de verkeerde plaats zoeken. De leegte in je leven ís niet te vullen door allerlei fantastische spullen en ervaringen (waar op zich niets mis mee is); die leegte is alleen te vullen door God. Dus zoals met zoveel dingen in het leven is het een kwestie van perspectief en prioriteit; op de eerste plaats komt een relatie met God, al het andere komt op de tweede plaats (maar krijg je er wél bij en daar kun je dan ook écht van genieten omdat je het juiste perspectief hebt). Maar hoe is dat lege gevoel er nu eigenlijk gekomen?

Dat is zonde!
Ook anders dan de dieren (die God een instinct gaf) hebben wij een vrije wil gekregen en kunnen we kiezen wat we doen. We kunnen dus zelf kiezen of we zo'n relatie met God willen of niet (Hij heeft ons niet als robots gemaakt, die automatisch alles zouden doen wat Hij zegt; dan zou er ook geen sprake kunnen zijn van liefde of een echte relatie). Er is echter een probleem waar we allemaal (ook christenen) mee te maken hebben en dat die keuze beïnvloedt, en dat is zonde, wat niets anders betekent dan 'je doel missen'. Zonde zorgt ervoor dat wij ons doel, het hebben van een relatie met God, missen. Zonde is ook alles wat ons ervan weerhoudt die relatie met God te hebben, van kleine dingen als onze tijd verdoen met nutteloze zaken tot iets groots als het doden van een ander mens (wat ook een schepsel van God is, waar Hij ontzettend veel van houdt). Die dingen komen allemaal tussen God en ons in te staan, maken de afstand tussen Hem en ons groter en weerhouden ons ervan een relatie met Hem te hebben.

Het is een val!
Die zonde kwam in de wereld doordat Adam en Eva in het paradijs luisterden naar een engel (engelen behoren tot de onzichtbare wereld, hebben ook een vrije wil en zijn door God gemaakt als zijn boodschappers) die ervoor gekozen had geen relatie met God te willen (wij noemen hem duivel of satan, en hij is de leider van de engelen die hun relatie met God hebben verbroken; zij zijn gevallen engelen of demonen geworden en haten mensen puur en alleen omdat God zoveel van hen houdt). Hij verleidde hen ertoe het enige te doen wat God Adam en Eva verboden had, namelijk een vrucht te eten van één bepaalde boom in het paradijs. De duivel sprak hen aan op de wil die ieder mens in zich heeft: zelf de baas te zijn, van niemand afhankelijk en aan niemand verantwoording schuldig, ja zelf 'god' te zijn.

Oorzaak gevolg
De directe gevolgen van deze 'zondeval' waren rampzalig: Adam en Eva werden uit het paradijs verbannen, ze moesten voortaan hard werken voor alles wat ze nodig hadden, ze zouden niet meer altijd blijven leven maar op een dag sterven (de dood was geen onderdeel van Gods schepping maar kwam in de wereld als gevolg van de zonde) en het ergste van alles: de perfecte vader-kindrelatie werd verbroken en in plaats daarvan kwam er een leegte in hun leven. Deze gevolgen waren er niet alleen voor Adam en Eva, maar ook voor hun kinderen, kleinkinderen en alle mensen die uit deze twee eerste mensen zijn voortgekomen (wij allemaal). Ze probeerden (en we proberen nog steeds) die leegte te vullen met allerlei vermakelijke maar vaak nutteloze en verkeerde zaken. En doordat er geen direct contact meer was met de Vader, werd de relatie met hun broers en zussen (de andere mensen) ook slechter. Het duurde dan ook niet lang voordat Kaïn zijn broer Abel (beide zonen van Adam en Eva) doodsloeg en zo de eerste moord pleegde.

Indirecte gevolgen waren er ook, want door de zonde en het ontbreken van een directe relatie met (en dus de directe invloed van) God, ging het van kwaad tot erger in de wereld; tussen mensen onderling, in de natuur, in het klimaat. Ja, ik geloof dat alle kleine en grotere problemen, ziekte en pijn, oorlogen, hongersnoden, rampen en wat er nog meer mis is in de wereld het gevolg is van die primaire keus van de mens zelf de baas (zonder God) te willen zijn. En wat hebben we er (op zijn zachtst gezegd) een zootje van gemaakt met elkaar; wij kúnnen die verantwoordelijkheid (die we wel van God gekregen hebben, maar bedoeld in relatie met Hem) helemaal niet aan... We kunnen dus niet met recht zeggen 'als God bestaat, waarom staat Hij dan toe dat dit gebeurt?' Hij bestaat wel degelijk en gaf ons (als liefhebbende vader respecteerde Hij onze keuze, ook al deed het Hem ontzettend veel pijn) juist datgene wat we het liefste wilden: zelf de baas zijn. Met alle gevolgen van dien...

Er was een grote scheiding gekomen tussen God en de mens, met als uiterste consequentie de dood. Wat zou er moeten gebeuren om die relatie te herstellen? Kon er sowieso iets aan gedaan worden? De mens kon er in ieder geval niet voor zorgen, al zou hij gewild hebben. Maar gelukkig! God zorgde (weer als liefhebbende vader) zelf voor de oplossing!

Meer weten?
- Lees meer over de schepping van de mens in Genesis 2
- Lees over de zondeval en de gevolgden daarvan in Genesis 3

Terug naar overzicht

Ik geloof in Jezus Christus

2008-06-16T11:36:00.003+02:00

Ik geloof dat God een zoon heeft, Jezus Christus, die één van wezen is met God de Vader (en zelf dus ook God is) en naar de aarde is gekomen om geboren te worden als mens (wat we met Kerst vieren), ons te vertellen hoe we moeten leven, om de last van al onze zonden te dragen en de relatie met God de Vader te herstellen. Ik geloof dat Hij gestorven is aan het kruis en dat Hij is begraven, maar ook dat Hij na drie dagen weer is opgestaan (wat we met Pasen vieren) en zo de dood heeft overwonnen (wat alleen Hij kon, als Zoon van God en Heer van het Leven). Na zijn opstanding is Hij teruggekeerd naar zijn Vader in de hemel (Hemelvaart), Die Hem toen alle macht heeft gegeven in de hemel en op aarde. Ik geloof dat je, als je in Jezus gelooft en Hem erkent als Heer (wat betekent dat je erkent dat je niet meer zelf de baas wil of kunt zijn maar dat je God nodig hebt in je leven), 'gered' wordt, wat betekent dat je zonden worden vergeven en dat je relatie met God de Vader wordt hersteld. Je wordt dan een kind van God (de Vader), zoals het vanaf de schepping was bedoeld. Daardoor krijg je ook eeuwig leven, wat niet betekent dat je niet meer (lichamelijk) zult sterven (dat is en blijft een gevolg van de zondeval), maar dat je na je dood eeuwig bij God mag leven (in de hemel, waarover later meer). Het betekent ook niet dat je geen problemen, pijn of ziekte meer zult hebben in je leven, want dat is en blijft ook voor een christen (want dat ben je als je in Jezus gelooft) een gevolg van de zondeval. Ik geloof dat Jezus alleen de Weg (tot God), de Waarheid en het Leven is en dat alleen Hij in staat is de leegte in je leven te vullen en je dorst te lessen. En daar heb je niet alleen na je dood wat aan (als je bij Hem mag wonen in de hemel), maar zeker ook daarvoor, want ik kan je (uit persoonlijke ervaring) vertellen dat je rijkdom zult krijgen (maar niet financieel) die je grootste dromen veruit overtreft!

Meer weten?
- Lees over Jezus' geboorte in Lucas 2
- Lees over Jezus' kruisiging en dood in Lucas 23
- Lees over Jezus' opstanding in Lucas 24
- Lees hoe Jezus je dorst kan lessen in Johannes 4
- Lees over de geweldige liefde van God voor de wereld Johannes 3, vanaf vers 16
- Lees over de liefde van God het verhaal van de verloren zoon in Lucas 15, vanaf vers 11

Terug naar overzicht

Ik geloof in de Bijbel

2008-06-16T11:35:00.003+02:00

Ik geloof dat de Bijbel het Woord van God is en alles bevat wat God aan de mens wil zeggen. Ik geloof dat het een geschiedenisboek is dat ons vertelt over de oorsprong en het doel van alle leven. Ik geloof ook dat het een toekomstboek is dat ons vertelt hoe het zal aflopen met het leven op aarde en wat er daarna zal gebeuren. Én ik geloof dat het een 'levend' boek is dat ons laat zien hoe we moeten leven en onze relatie met God onderhouden in het dagelijks leven. Het laat ons ook, honderden jaren van tevoren opgeschreven, zien dat de geboorte en het sterven van Jezus voorspeld was en dat het ook letterlijk zo is uitgekomen. De Bijbel vertelt ons ook uitgebreid over het leven van Jezus op aarde en laat ons zien wat hij allemaal deed en zei. Wil je dus meer weten over Jezus, dan moet je gewoon de Bijbel lezen!

Meer weten?
- Je kunt de Bijbel online lezen op BijbelOnline
- Je kunt meer over Jezus lezen in de evangeliën van Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes

Terug naar overzicht

Ik geloof in de kerk

2008-06-16T11:34:00.001+02:00

Ik geloof in de kerk, niet als gebouw of instituut, maar als een wereldwijde gemeenschap van alle mensen die in Jezus Christus geloven en een relatie met God hebben. Ik geloof dat er in naam van de kerk en in naam van Jezus Christus door de eeuwen heen heel veel verkeerd gedaan is (en ook nu nog steeds gedaan wordt helaas…), dat dat ook tegen de wil van God was en dat de mensen die dit doen de naam van Jezus veel schade toebrengen. Ik geloof dat er in elke kerk, van welke soort en waar ter wereld ook, echte én onechte gelovigen zitten; of je gedoopt bent of in de kerk getrouwd, of je met Kerst of zelfs iedere zondag netjes naar de kerk gaat zegt niet of je werkelijk een christen bent, dat is alleen zo als je een relatie hebt met God de Vader door geloof in Jezus (anders ben je slechts een 'naamchristen').

Terug naar overzicht

Ik geloof in de Heilige Geest

2008-06-16T11:33:00.001+02:00

Ik geloof in de Heilige Geest (die net als Jezus één is met God de Vader), die (sinds de eerste Pinksteren) in alle mensen woont die een relatie met God hebben, hen helpt die relatie te onderhouden en hen maakt tot mensen die zijn zoals God bedoelde bij de schepping. Ik geloof niet in perfecte mensen op aarde; iedereen maakt fouten en iedereen zondigt, ook christenen. Maar ik geloof wel dat de Heilige Geest je helpt steeds meer te leven zoals God dat van je vraagt.

Terug naar overzicht

Ik geloof in eeuwig leven

2008-06-16T11:32:00.001+02:00

Ik geloof in het leven, en ook dat het leven voor eeuwig is; ook al zul je op een dag sterven (je lichaam verliezen), je geest en ziel (je persoon, je 'ik', dat wat jou uniek jou maakt) blijven bestaan. En wat gebeurt er dan met je? Ik geloof dat dat afhankelijk is van je leven op aarde. Heb je er voor gekozen een relatie met God te willen door geloof in Jezus, dan mag je na je dood bij God komen wonen in de hemel: daar heb je je bestemming (je doel) bereikt en ben je voor altijd Thuis; volmaakt, gelukkig en volmaakt gelukkig. Hoe de hemel eruit ziet en wat er te doen is? Dat weet ik niet (ik geloof niet in harptokkelen op een wolk). Wel geloof ik dat dit de mooiste plek is die er is, nog veel mooier dan het allermooiste en fijnste dat je je in kunt denken. Ook geloof ik dat dit nog maar het begin zal zijn, dat het echte leven dan pas begint, een leven van altijd maar weer hoger/sneller/verder/beter/mooier/leuker, het echte paradijs. Heb je tijdens je leven op aarde gekozen om die relatie met God niet te willen (en bedenk goed: daar -nog- niet mee bezig willen zijn is precies dezelfde keuze…), dan krijg je precies waar je om gevraagd hebt, de ultieme consequentie van je keuze: voor eeuwig zonder God. De Bijbel noemt die totale afwezigheid van God (en als je denkt dat dat op aarde nu ook zo is, moet je bedenken dat God zijn schepping nu wel onderhoudt, ook al zie je Hem niet) de hel. Hoe die plaats eruit ziet weet ik ook niet (ik geloof niet in een duivel met hoorntjes en een drietand, wel in een duivel die graag ziet dat dit het lot wordt van ieder mens…). Wel geloof ik dat het de ellendigste, eenzaamste, duisterste plaats is die bestaat, nog veel erger dan de ergste voorstelling die je je ervan kunt maken.

Ik geloof ook dat er een einde aan de geschiedenis zal komen en aan de wereld zoals wij die kennen. De Bijbel gaat uitgebreid in op wat er zal gaan gebeuren in de 'eindtijd', de tijd voordat dit einde komt. Het zal een vreselijke tijd worden, met ongekende rampen en een groot verlies aan levens. Het voert te ver om er hier verder op in te gaan, maar het belangrijkste is dat het daarna niet afgelopen is. Ik geloof namelijk ook dat Jezus terug zal komen om een einde te maken aan die vreselijke tijd en dat Hij een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zal maken, want dat belooft God ons in de Bijbel.

Ik geloof dat alle mensen vóór God moeten verschijnen en dat Hij dan je leven zal beoordelen op jouw relatie met Hem (door geloof in zijn Zoon). Heb je die, dan mag je voor altijd bij Hem wonen. Heb je die niet, dan geeft Hij je wat je zo graag dacht te willen: wel zonder Hem kunnen leven. Alleen dan zul je dat móeten, voor eeuwig…

Gelukkig is het nog niet zo ver en is er nog 'genadetijd' (zo lang je leeft of totdat Jezus terugkomt); tijd om je relatie met God te herstellen door geloof in Jezus Christus. Het feit dat het na dit leven niet afgelopen is, maar dat na je dood de eeuwigheid pas begint, geeft wel een ander perspectief op (en een andere prioriteit aan) dit leven, namelijk als dé tijd (na je dood kun je niet meer kiezen) om je af te vragen wat je wilt: wel of geen relatie met God, je Vader…

Terug naar overzicht